Van Vollenhoven: ’Ziekenhuizen gaan slap om met veiligheid

In ons land heerst een slappe houding als het gaat om erkenning van veiligheidsrisico’s, vindt prof.mr. Pieter van Vollenhoven. Daarom neemt hij maandag het boek in ontvangst van headhunter Liesbeth Mekkering, die na een medische misser jarenlang moest strijden voor genoegdoening. „Hiermee wil ik het onderwerp op de agenda zetten!”, zegt hij.

Volgens Van Vollenhoven stellen organisaties als ziekenhuizen zich slap op, uit angst voor kritiek. „Ze durven de kritiek niet goed te bespreken, omdat ze bang zijn dat het terechtkomt bij justitie in het beantwoorden van de schuldvraag. En dat is niet alleen zo in de medische wereld, waarover dit boek gaat”, zegt de medeoprichter en voorzitter van het Fonds Slachtofferhulp, dat jaarlijks zo’n honderduizend mensen de weg wijst na vaak traumatische ervaringen waar zij niet om hebben gevraagd.

Er wordt onvoldoende vastgelegd wat er precies is gebeurd en waarom, vindt Van Vollenhoven. Mekkering ondervond dat aan den lijve. In haar boek ’Terug in het zadel’ vertelt ze over hoe ze na een val van haar paard door een reeks medische missers verlamd raakte. Vervolgens moest ze zelf bewijzen dat er fouten waren gemaakt door medici. „Dat is van den gekke”, vindt ze.

’Dubbele rouw’

Mekkering viel in het voorjaar van 2008 tijdens een wedstrijd van haar paard. De blessure leek niet al te ernstig, maar vanwege complicaties moest ze toch worden geopereerd en kreeg ze bloedverdunners voorgeschreven. Twee weken later meldde ze zich opnieuw in het ziekenhuis, ditmaal met pijn aan haar rug en nek. Ook zakte Mekkering af en toe door haar benen. „De arts dacht aan een bloeding, maar deed daar niets mee. Terwijl bijvoorbeeld mijn blaas in het ziekenhuis uitviel, een teken van verlamming. Ik bleek toch een bloeding te hebben in mijn rug”, legt Mekkering uit. Na twee nachten in het ziekenhuis werd ze verlamd wakker. Een operatie volgde, waarna de diagnose luidde: incomplete hoge dwarslaesie C4.

„Mijn man was een jaar daarvoor overleden en toen was ik ook mijn lijf kwijt. Het was dubbele rouw”, vertelt Mekkering, die zich desondanks vol overgave op haar revalidatie stortte. Met succes, want ze kan inmiddels weer met krukken lopen.

Over de strijd met de verzekeraar en de trage gang van zaken – Mekkering laat in het midden welke – kan ze zich nog altijd opwinden. „Een onafhankelijke arts deed er 17 maanden over om twaalf vragen te beantwoorden. Ik wil dat er een timeframe komt voor dit soort dingen. Zo’n rapport moet er na drie maanden gewoon zijn. En ook de verzekeraar deed er alles aan om de boel te vertragen. Daar wil ik me voor gaan inzetten, om dat soort processen te verkorten.”

’Mam, je straalt weer’

Zes jaar duurde het voordat Mekkering eindelijk een schikking kon treffen. En die was eigenlijk nog te mager, vond ze. Toch nam ze het bedrag van de verzekeraar aan, vooral om rust te krijgen. „Er viel echt een last van mij af. Mijn kinderen zeggen het ook: mam, je straalt weer.”

Volgens Van Vollenhoven moeten verzekeraars duidelijker zijn, in wat er van hen verwacht kan worden. „Daar kan niet genoeg duidelijk over bestaan! Het is niet acceptabel dat er opeens veel minder wordt uitgekeerd dan werd verwacht. Ook daar moeten we kritisch op zijn.”