Medische fouten bij Nouri: Ajax laat zich al 33 maanden van zijn slechtste kant zien

Commentaar SIN-NL
Prima dat je het onderwerp medische fouten bij Appie Nouri aan de orde stelt.
Maar als juriste met specialisatie medisch recht wijs ik je erop dat het niet alleen om warmte en beeldvorming gaat.
Het gaat gewoon om fatsoen en….om voldoen aan hun ethische, professionele en wettelijke zorgplicht door Ajax.
De medische wereld is helaas oppermachtig en meedogenloos naar slachtoffers van medische fouten.
Publiciteit zal ongetwijfeld bijdragen aan meer openheid en gerechtigheid. Blijf  hierover publiceren!


Columnist Hugo Borst las tijdens weer een voetballoos weekend het nieuwe boek over Abdelhak Nouri, waarin Ajax er niet bepaald goed vanaf komt. ,,Ajax is stervensrijk, Edwin. Dit gaat om warmte.”

Ooit werkte ik bij Voetbal International. Voor dat magazine volgde ik twee zwaar geblesseerde voetballers van Ajax, Ron Willems en Danny Hesp. Die spelers hadden het vertrouwen verloren in de medici van de club. Bij de dure aankoop Willems, een middenvelder met een daverend schot, was zowel in de enkel als in de knie een cruciale diagnose gemist. Danny Hesp, een piepjonge, talentvolle linksback, was na een beenbreuk verkeerd behandeld. De pijn en de gevoelloosheid die hij in de dagen erna ervoer, had de alarmbellen niet laten afgaan bij de orthopedisch chirurg – met vreselijke gevolgen.

Toen na twee weken het gips werd verwijderd, kwam er zwartgeblakerd vlees tevoorschijn. Hesp had een gevoelloos stuk been. De voorzichtige conclusie luidde dat zijn loopbaan voorbij was.

Omdat de wilde tackle die had geleid tot de beenbreuk elke week te zien was in de leader van een bekend voetbalprogramma bleef pechvogel Danny Hesp breed in de belangstelling staan. Waar was het medisch fout gegaan? Ik mocht op onderzoek uit en kwam in een Amsterdams ziekenhuis terecht op de werkkamer van de verantwoordelijke orthopedisch chirurg. Ik was stomverbaasd dat hij me toeliet. Bloeddorstig vuurde ik mijn vragen af op de medicus, die op zeker moment uitriep: ­,,Jezus, ik ben ook maar een mens hoor.’’

Een dag later zat ik – ondanks Hesps medisch beroepsgeheim – bij Ajax’ clubarts. Hij zei nederig dat bleek dat Hesp ‘niet goed uit de immobiliteitsperiode was gekomen’, maar vond ook dat ‘de zaak te complex is om de dokter de zwartepiet toe te bedelen.’ Uiteindelijk kwam er een beroemde professor aan te pas, adviseur van het bestuur van Ajax. Die bekende ruiterlijk: ,,De diagnose is gewoon gemist. Dit is een compartimentensyndroom.’’

En dan had je een paar maanden later dus Ron Willems, wiens enkel en knie in gruzelementen lagen. Op zeker moment weigerde hij zich te laten behandelen door de medische staf van Ajax. Ik kwam uit bij de voorzitter van Ajax. Een halfjaar eerder had hij Johan Cruijff ontslagen. Ton Harmsen was een grote, zware man. Hij sprak niet, hij bromde en daarbij hijgde hij zo dat het leek alsof hij net een coopertest had gelopen.

Ik was pas 26 jaar, maar werd niet geremd door bescheidenheid. Ik gedroeg me – vraag na vraag na vraag – als inquisiteur. Ik zei u tegen hem, maar mijn toon was arrogant. Wat was dat voor puinzooi bij Ajax? En toen zei hij na een tijdje: ,,Hugo. Ik zeg je nu dat je voorzichtig moet zijn. Van mij heb je niks te duchten, maar de medische wereld zit anders in elkaar. Ik weet niet hoe oud je bent, maar wees er voorzichtig mee. (…) Jij denkt dat journalisten altijd beschermd zijn, maar zo is ’t ­natuurlijk niet.’’

Een dreigement, een loos dreigement. Vroeger was het niet beter, wel leuker. Ik hoor het Edwin van der Sar niet zeggen.

Hem wens ik na het lezen van het boek over Nouri leiderschap toe. Kom tot een financiële regeling. Vijf of vijftien miljoen aftikken voor Appie’s noodlot, wat zou het? Ajax is stervensrijk, Edwin. Dit gaat om warmte – en om beeldvorming trouwens. Ajax laat zich al 33 maanden van zijn slechtste kant zien.