Medisch steekspel om Rogier en mening Prof. M. Kramer getuige deskundige

Medisch steekspel om Rogier

Was de zieke Rogier Mooij (21) bij een beginnend arts-assistent van Tergooi in goede handen? ’Nee’, zegt de Inspectie voor de gezondheidszorg: zijn situatie was acuut levensbedreigend. Een medisch specialist had hem hoe dan ook moeten zien. ’Jawel’, stelt de longarts die als hoofdbehandelaar was aangesteld: hij was een stabiele patiënt. Onmiddellijk medisch ingrijpen was niet nodig.

Rogier Mooij meldde zich met pijn op de borst bij de spoedeisende hulp.
Van onze verslaggever

,,Het over­lij­den van een pa­tiënt went nooit”, zegt de long­arts van Ter­gooi, die voor het Tucht­col­le­ge voor de Ge­zond­heids­zorg is ge­sleept en vrij­dag moest voor­ko­men.
Zijn stem breekt als hij aan het slot van de lan­ge rechts­zit­ting ver­telt hoe de dood van Ro­gier Mooij hem aan­grijpt. ,,Bij pa­tiën­ten met chro­ni­sche long­aan­doe­nin­gen zie je het mee­st­al aan­ko­men. Dat is heel an­ders dan het over­lij­den van een 21-ja­ri­ge jon­gen. Ze­ker als dat on­ver­wachts ge­beurt.”

De in­spec­tie ver­wijt hem dat hij de be­han­de­ling van Ro­gier te­veel heeft over­ge­la­ten aan een ‘o­n­er­va­ren arts-as­sis­tent’. ,,De long­arts was ver­ant­woor­de­lijk, hij had de pa­tiënt zelf moe­ten gaan zien”, zegt in­spec­teur Jan Haeck.

Ro­gier Mooij meldt zich in no­vem­ber 2014 bij de spoed­ei­sen­de hulp in Bla­ri­cum. Hij heeft pijn op zijn borst. De dia­gno­se van de arts-as­sis­tent is een klap­long. Maar de dienst­doen­de long­arts voor de spoed­ei­sen­de hulp twij­felt. Hij heeft op dat mo­ment spreek­uur op de lo­ca­tie van Ter­gooi in Hil­ver­sum. Via de com­pu­ter kijkt hij als ‘hoofd­be­han­de­laar’ mee naar de foto.

Hij vraagt een nieu­we aan. ,,Ik heb de arts-as­sis­tent ge­beld na de twee­de foto dat het geen klap­long was en ge­zegd dat ik de vol­gen­de dag een ct-scan wil­de als zijn nier­func­tie vol­doen­de was”, ver­telt de long­arts tij­dens de zit­ting.

Per am­bu­lan­ce gaat Ro­gier naar de Acu­te Op­na­me Af­de­ling op de lo­ca­tie Hil­ver­sum. De long­arts is dan naar huis. De arts-as­sis­tent geeft de uit­slag van de twee­de long­fo­to te­le­fo­nisch door aan ‘Hil­ver­sum’. Maar in het schrif­te­lijk dos­sier staat nog de oude werk­di­a­gno­se klap­long. De arts-as­sis­tent in Hil­ver­sum gaat uit van een sta­bie­le pa­tiënt en kijkt niet zelf bij de jon­gen. ,,Zo zie je maar hoe be­lang­rijk die over­dracht is”, merkt San­dra Schreu­der van het Tucht­col­le­ge op.

Hoe­wel de dia­gno­se is ont­kracht wordt niet met­een on­der­zocht wat Ro­gier dan wél man­keert. Die­zelf­de nacht over­lijdt hij on­ver­wachts in het zie­ken­huis. Na ob­duc­tie blijkt de oor­zaak: een ont­sto­ken hart­zak­je.

Sterk af­ge­val­len

Jan Haeck van In­spec­tie: ,,Het kan niet zo zijn dat deze jon­gen niet wordt ge­zien door een me­disch spe­ci­a­list om­dat er toe­val­lig een poli aan de hand is.” Hij be­schrijft Ro­giers si­tu­a­tie als ‘a­cuut’.

De long­arts be­strijdt dat: ,,Hij is zelf op de bran­card ge­stap­t”. Vol­gens de long­arts had­den alle be­trok­ke­nen wel een sterk ‘niet-pluis­ge­voel’. Ge­dacht werd aan een ‘on­der­lig­gen­de ziek­te’. ,,Hij was top­spor­ter ge­weest, maar kon al twee jaar niet meer hoc­key­en. Hij was sterk af­ge­val­len en aan het kwak­ke­len met zijn ge­zond­heid.”

Vol­gens Haeck had Ro­gier aan de mo­ni­tor moe­ten lig­gen. ,,Hij heeft mijns in­ziens te wei­nig kan­sen ge­had.” De long­arts: ,,Zo­lang een pa­tiënt sta­biel blijft, is een lage bloed­druk op zich geen re­den voor hart­be­wa­king.”

Zor­gen had hij wel. ,,Op­na­me van een 21-ja­ri­ge pa­tiënt komt niet vaak voor. Maar ‘zor­gen’ en een ‘a­cu­te si­tu­a­tie’ zijn twee din­gen.”

Ge­tui­ge-des­kun­di­ge Mark Kra­mer, hoog­le­raar in­ter­ne ge­nees­kun­de aan het Vu Me­disch Cen­trum, vindt dat ‘se­ni­or-ogen’ naar Ro­gier had­den moe­ten kij­ken. ,,Ik had de fiets of auto ge­pakt naar Bla­ri­cum op ba­sis van de pijn op de borst, lage bloed­druk en af­wij­ken­de bloed­uit­sla­gen.” Hij be­na­drukt dat dia­gno­ses stel­len moei­lijk is. ,,Er is een ver­keer­de in­schat­ting ge­maakt op ba­sis van on­der­schat­ting van de con­di­tie van de pa­tiënt.” Hij vindt dat de arts-as­sis­tent aan haar lot is over­ge­la­ten. ,,Er had­den strik­te­re af­spra­ken moe­ten wor­den ge­maakt om zo’n jon­ge arts niet te la­ten zwem­men.” Maar met de we­ten­schap van nu is mak­ke­lijk pra­ten, be­seft Kra­mer. Daar­om toets­te de in­ter­nist zijn me­ning bij an­de­re art­sen. ,,Alle vier con­clu­deer­den: ’Dit is een dood­zie­ke jon­gen’.”

Vol­gens ad­vo­caat Van den Ende van de long­arts kan haar cliënt ,,niet ver­ant­woor­de­lijk wor­den ge­hou­den voor alle han­de­lin­gen van col­le­ga’s in dit tra­jec­t”. Ze zegt dat de long­arts heeft ge­daan wat van hem ver­wacht kon wor­den. ,,De tra­giek van die nacht heeft alle be­trok­ke­nen over­val­len.”

Voor­zit­ter San­dra Schreu­der van het Tucht­col­le­ge: ,,Wij kij­ken naar per­soon­lij­ke ver­wijt­baar­heid”. Uit­spraak is 21 maart. (Bron: Gooi- en Eemlander)