Transparantie, ho maar! – Désirée Hairwassers

 2015 werd door minister Schippers uitgeroepen tot ‘het jaar van de transparantie’. Informatie over kwaliteit en kosten in de zorg moest beter worden ontsloten, vond de minister. Welnu, hierbij twee voorbeelden uit de wereld die ik het beste ken, waarbij die transparantie voor patiënten nog steeds niet geregeld is.

Als er in je familie veel kanker voorkomt, kan het zijn dat je erfelijke aanleg voor kanker hebt. Het advies is dan om je voor te laten lichten of het verstandig is je DNA te laten testen. Het gaat hierbij doorgaans om gezonde mensen, die verder geen zorgkosten hebben. Het gesprek hierover heeft een code en een naam: 15D132- 219899030- 1 of 2 polikliniekbezoeken bij de screening op erfelijke risicofactoren die een verhoogde kans geven op ziekte. De kosten gaan ten laste van het eigen risico. Het is dus interessant om vooraf te weten wat zo’n gesprek gaat kosten. De tarieven voor dit gesprek blijken nogal te variëren. Zo is het voorlopige passantentarief 2016 bij het Alexander Monro Ziekenhuis 228,74 euro, bij het Radboudumc 368,84 euro en bij het Streekziekenhuis Koningin Beatrix 216,64 euro. Dat passantentarief is alleen relevant als je zorgverzekeraar geen contract heeft met het desbetreffende ziekenhuis. Bij het sluiten van het contract wordt er namelijk onderhandeld over de prijzen en wordt het bedrag dat ten laste gaat van je eigen risico waarschijnlijk lager. Wat het exacte bedrag zal zijn, weet je als bezoeker van het ziekenhuis niet van te voren. Die tarieven mogen van de Nederlandse Mededingingsautoriteit niet bekend worden gemaakt. Dat is raar, want als je in Nijmegen woont, zou een verschil van 152,20 euro je zomaar kunnen doen besluiten om naar Winterswijk af te reizen.

Als je erfelijke aanleg voor borstkanker blijkt te hebben, kun je kiezen voor een risicoverlagende operatie waarbij preventief het borstweefsel uit beide borsten wordt weggenomen. Het is mogelijk om een borstreconstructie te doen met vet, vaten en huid van je buik. In Nederland zijn de wachtlijsten voor deze ingreep érg lang. Als je deze operatie dan in België wilt laten doen, vraag je toestemming aan je zorgverzekeraar. Telefonisch wordt al snel gezegd dat het maximum Nederlands tarief vergoed wordt. Je vraagt je af waar dat maximumtarief staat, maar een lijst blijkt niet openbaar. De zorgverzekeraar telt naar eigen inzicht tarieven van een aantal codes bij elkaar op en noemt dat het maximum Nederlands tarief. Het gevolg is dat er enorme verschillen zijn in de bedragen die door zorgverzekeraars gecommuniceerd worden met de patiënt. Die verschillen en de kloof die er zit tussen de kosten in België en het maximaal vergoede bedrag maken dat een patiënt wel of juist niet besluit zich in België te laten opereren. Liever houden we geld en expertise in Nederland hoor, maar dan moeten de wachtlijsten drastisch verminderd worden. Tot die tijd zou eenduidigheid over het maximaal Nederlands tarief zeer wenselijk zijn.

We leven nu in 2016. Hoeveel jaren van de transparantie hebben we nog nodig voordat patiënten echt bij alle relevante informatie kunnen?

Delen:Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on Google+Share on LinkedInEmail this to someone