Moe van de prutsers. Moe van de strijd. Moe van de heersende mentaliteit in de zorg en het gebrek aan transparantie en een open cultuur

Onderstaande tekst is geschreven door J.Y. en beschrijft heel treffend hoe moeilijk het is om afhankelijk te zijn van falende zorgverleners, die iedere vorm van transparantie weigeren.
Complimenten en sterkte aan de schrijfster!
———————————————-

foto van Jade Yanne.

Niets aan de hand

Afhankelijkheid bestaat in vele vormen. Zo weet iemand anders altijd wel iets wat jij niet weet en omdat diegene die kennis en expertise in huis heeft, kan iemand je helpen. Dat hoop je tenminste. De overgave aan een zorgverlener die zich om jou bekommert. Het gaat vaak goed en het gaat vaak fout.

Met mijn onwillige lijf kwam ik ooit in handen van iemand die mijn gebroken been te strak in het gips zette waardoor een zenuw beklemd raakte en waar ik spataderen aan overhield. Een ander zette mijn hand verkeerd in het gips, de huisarts stelde een verkeerde diagnose en verwijderde nodeloos een nagelbed waardoor ik een jaar lang geen schoen kon dragen en een overijverige fysiotherapeut oordeelde dat mijn spieren te hard en te stijf waren om vervolgens zonder enig overleg een onkundige manipulatie uit te voeren zodat ik nu al jaren helse pijn heb in mijn linkerheup. Dat was mijn goede heup. Rechts had ik al chronische ischias en een herniabeen met uitstraling.

Dit is echter peanuts want je kunt ook doodgaan door de onverschilligheid van een ander. Of bijna doodgaan door een ernstige medische fout. Het kan. Het is zelfs zeer reëel dat er iets fout gaat mits je zelf niet oplet. Per jaar sterven er in Nederland 17.000 tot 20.000 mensen door medische fouten en medicijngebruik en dan heb ik het nog niet over die grote aantallen mensen die blijven leven met permanente schade. Het is oud nieuws. Velen willen er niet mee geconfronteerd worden. Ik liever ook niet maar ik zit er midden in. Als ziek mens met zieke dierbaren ben je overgeleverd. Je bent afhankelijk van anderen. In vele opzichten.

Onlangs kocht ik de krant met de hilarische Ziekenhuis Top 100. En ja, mijn vader verloor een halve voet dankzij een grove medische fout in het ziekenhuis dat op nummer 2 staat. Acht jaar later kreeg hij twee hartstilstanden en lag hij in coma door extreme nalatigheid en vele fouten in het ziekenhuis dat op nummer 3 staat. Mijn vader had zoveel vocht in zijn hartzakje dat zijn hart was gestopt met kloppen. Wekenlang voorafgaand aan de catastrofe was ik degene die negen keer bij artsen aan de bel trok met het verzoek grondig naar zijn hart te kijken. Alle symptomen waren aanwezig. Ik zag het. De artsen niet. Er was niets aan de hand. Roepende in de woestijn. Hij kreeg nadat hij uit zijn coma ontwaakte een ernstig delier en dat werd miskend en zwaar gebagatelliseerd met alle gevolgen van dien MAAR het ziekenhuis scoort fantastisch op het gebied van ouderenzorg en specialistische zorg volgens de ingevulde scorelijst. Bovendien werd mijn moeder bedreigd met uitzetting door de bewaking toen zij op een beschaafde manier opkwam voor mijn ernstig zieke vader die totaal in paniek was door grove fouten.

Mijn 76-jarige echtgenoot is ernstig ziek en heeft longemfyseem in een van de laatste stadia. Hij wil nooit meer naar het ziekenhuis. Hij durft niet meer. Ik begrijp hem zo goed. Ik durf eigenlijk ook niet meer mijn dierbaren aan prutsers toe te vertrouwen terwijl ik weet dat er zeker ook goede behandelaars tussen lopen. Onmiskenbaar is er echter een tendens aan grote onverschilligheid in de zorg. Dat valt niet te ontkennen en dat heeft geen bal met bezuinigingen te maken. Falende zorgverleners noem ik sinds jaar en dag prutsers. Gemiste diagnoses, het gebrek aan de benodigde zorg aan het bed, verkeerde medicatie, slechte communicatie, een afgrijselijk groot gebrek aan hygiëne, het grote gemis aan betrokkenheid en deskundigheid maar vooral aan menselijkheid.

Ik ben doodmoe. Moe van de prutsers. Moe van de strijd. Moe van de heersende mentaliteit in de zorg en het gebrek aan transparantie en een open cultuur. Moe van de grensoverschrijdende arrogantie van sommige zorgverleners, die denken in een ivoren toren te zitten. En moe van de mensen die vinden dat ik zo negatief ben. Ik heb nauwelijks meer vertrouwen in de Nederlandse zorg dankzij de prutsers. De gebeurtenissen van het afgelopen jaar hebben mij nog meer onderuit gehaald. Je begrijpt het of begrijpt het niet. Assertiviteit en oplettendheid moet je altijd bij je hebben als je over de drempel van een zorgverlener heen stapt. De ernstige fouten die gemaakt zijn bij mijn vader zijn door het ziekenhuis niet gemeld als calamiteit. En reken maar dat het een calamiteit betreft. Mijn strijd is een tijdje geleden begonnen. Ik heb geen keus. Je kunt niet altijd alles in dit leven over je heen laten gaan. Prutswerk aangaande mijn dierbaren is onacceptabel. Het gaat niet om een enkel incident.

Opeens hoorde ik deze week weer een arts tegen me zeggen dat ik me geen zorgen hoefde te maken en een dag later lag mijn vader opnieuw op de hartbewaking. Ik ben de afwachtende, sussende, respectloze en gelaten attitude zo beu. Het gaat om stelselmatig slordig omgaan met mensenlevens waarbij de meeste fouten worden weggemoffeld.
Transparantie is een mooi en veelvuldig gebruikt woord waarmee men zichzelf graag op de kaart zet maar menig zorgverlener tast nog geheel in het duister over de betekenis daarvan.

Delen:Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on Google+Share on LinkedInEmail this to someone