Lisa Wopereis Ontworteld door hersenletsel. 
Recensie over de persoonlijke gevolgen van een medische fout

Een egodocument pur sang.
Een zeer persoonlijk verslag geschreven door een jonge vrouw van 30 jaar die 6 jaar ervoor hersenletsel krijgt als gevolg van zeer ernstige medische fouten door een arts.

Alles wordt beschreven vanuit ik, Lisa, op enkele pagina s na geschreven door haar partner Koen over de dagen die zij zich niet meer herinnert, bv de Intensive Care.
Lisa Wopereis is november 2012 24 jaar.
Zij lijdt aan een erfelijke zeldzame stofwisselingsziekte die bij tijd en wijlen hevige aanvallen van buikpijn veroorzaakt waarvoor het toedienen van medicatie via een infuus in het ziekenhuis noodzakelijk is.
Het betreft Acute Intermitterde Porfyrie AIP
Lisa was secretaresse en was derde jaars bij de hbo-opleiding commerciele economie.
Zij heeft deze opleiding helaas moeten staken door de medische fout.

November 2012 krijgt zij een hevige aanval van porfyrie en gaat zij weer naar het ziekenhuis. Helaas is haar eigen internist op vakantie.
 De vervangend internist schrijft een glucose infuus voor in plaats van het gebruikelijk infuus met het middel Normosang, hetgeen nb beschreven staat in het behandelprotocol van Lisa . Ze heeft overigens ook een ziekenhuis bacterie in haar bloed.
Uren later trad een grote verslechtering op, Lisa bleek levensbedreigend natrium tekort te hebben.
Zij krijgt een natrium infuus. Haar moeder en vriend Koen overnachten bij haar in het ziekenhuis en mede dankzij hen overleeft Lisa nachts een epileptische insult (aanval).
Hierop wordt te snel extra veel natriumchloride direct in de infuuszak gespoten: weer een medicatie fout want te snelle correctie van het natrium was juist zo gevaarlijk en veroorzaakt nog meer gezondheidsschade.
Lisa wordt opgenomen op de Intensive Care afdeling en na enkele dagen op de medium care afdeling. Haar eigen interniste was erg boos op de vervangende internist over allerlei fouten die gemaakt waren p 41.
Uit een MRI blijkt sprake van diffuus hersenletsel (afgestorven hersencellen) en aangetaste hersenstam, veroorzaakt door de te lage natriumspiegel en de te snelle correctie. De veel te lage natrium spiegel veroorzaakte hersenoedeem, de te snelle stijging zorgde voor zwellingen in de hersenen hetgeen resulteerde in onherstelbare schade Zij krijgt de diagnose Niet Aangeboren Hersenletsel NAH.

Er volgt een jarenlange periode van verschillende trajecten:
-revalidatie op basis van dagbehandeling in een revalidatiecentrum in Arnhem
– het nastreven van re-integratie
– het verkrijgen van een uitkering
– het verkrijgen van een rijbewijs
– het juridisch traject via klachtencommissie, erkenning aansprakelijkheid , advocaat, onderhandelingen met het ziekenhuis.

Alle trajecten tonen aan hoe moeilijk de positie van Lisa is, afhankelijk van de deskundigheid en integriteit van anderen, die vaak onbegrijpelijke beslissingen nemen.
 Haar gezondheidssituatie is immers duidelijk: een stabiele neurologische eindsituatie, geen relevant neurologisch herstel te verwachten.
Lisa beschrijft verschrikkelijke fysieke, emotionele, mentale en sociale gevolgen van de medische fout, er is sprake van overprikkelingsgevoeligheid voor oa geluid, leidend tot overbelasting, hetgeen noodzaakt tot veel rusten.
Het was bijzonder moeilijk voor Lisa om haar nieuwe situatie te accepteren en in 2014 zoekt zij en verkrijgt zij met succes psychologische begeleiding.
Uiteindelijk verzoende ze zich met haar nieuwe ik en met haar nieuwe manier leven.
Met veel inzet heeft zij een eigen creatief atelier aan huis opgezet: de Kastjesfabriek.

Mbt de medische fout
Ook bij Lisa blijkt het medisch dossier mbt de medische fout, onvolledig en incorrect. Dit is opzettelijke verhulling door artsen van de fouten en de gevolgen, een veelvuldig onaanvaardbaar fenomeen, nb fraude is strafrechtelijk verwijtbaar.
Lisa heeft het geluk dat haar wel vrijwel direct herstelbehandeling is verstrekt, voorzover mogelijk. Dit is bij veel slachtoffers, waar de fout makkelijker te verhullen is, vaak niet het geval, ondanks de zorgplicht van artsen.
Het is opmerkelijk dat Lisa ervoor kiest om noch de naam van de arts, noch de naam van het ziekenhuis te noemen die verantwoordelijk zijn voor de medische fout waardoor zij NAH kreeg.
Hierdoor zullen andere patiënten gewoon naar deze arts toegaan zonder te weten dat deze arts een onnodige vermijdbare medicatiefouten met grote gevolgen voor het slachtoffer heeft veroorzaakt en zich ook nooit verontschuldigd heeft naar Lisa.

Lisa schrijft niet of het ziekenhuis deze calamiteit gemeld heeft bij de Inspectie Gezondheidszorg, hetgeen het ziekenhuis wettelijk verplicht is op grond van de toen geldende Wet Kwaliteit Gezondheidszorg.
SIN-NL roept de IGZ op om deze calamiteit alsnog te onderzoeken.

Het is de vraag of het ziekenhuis zelf deze grote onnodige medische fout onderzocht heeft, bv via de SIRE methode. Dit is uiteraard van groot belang om te komen tot preventie van meer slachtoffers.

Lisa beschrijft wel dat het ziekenhuis vrij snel de aansprakelijkheid erkende maar dat de weg om schadevergoeding te krijgen al jaren uitermate moeizaam verloopt, ondanks juridische hulp van een advocaat .
De letselschade zaak is nog steeds niet is afgerond.
De kans is heel groot dat Lisa een zgn vaststellingsovereenkomst voorgelegd krijgt met daarin een verplichting voor haar om de namen van de betrokken arts en het ziekenhuis te verzwijgen. 
Vaststellingsovereenkomst is een verhullend woord voor zwijgcontract.
Minister Schippers heeft naar voren gebracht dat zwijgcontracten onrechtmatig zijn.

Ook Adrienne Cullen, de Ierse vrouw die door een grote medische fout in het UMC Utrecht voortijdig zal overlijden kreeg een zwijgcontract voorgelegd. Gezien nauwe contacten in de media, haar echtgenoot is journalist bij een prestigieuze krant, kon zij weigeren om te zwijgen en kreeg een voor Nederland ongekende hoge schadevergoeding.

SIN-NL wenst Lisa en haar familie alle goeds.
Overigens adviseert SIN-NL iedere patient om per direct zijn of haar medisch dossier bij de huisarts en bij de medisch specialist schriftelijk op te vragen en bij ieder consult direct een kopie van alle uitslagen van onderzoeken en van het verslag van het consult te vragen.
Neem ook bij belangrijke consulten altijd iemand mee en bereid het gesprek met je arts schriftelijk voor. Vertrouwen is goed, controle is beter.


De drive van Lisa uit Etten is inmiddels weer haar vriend

vrijdag interview
ETTEN – Lisa Wopereis (30) uit Etten hoopt op herkenning en erkenning met haar boek Ontworteld door hersenletsel. ,,Als ik één iemand help met het verhaal over mijn ervaringen, is mijn doel behaald.’’

De jonge Achterhoekse liep in 2012 onherstelbaar hersenletsel op door een medische fout. Lisa moest plots heel anders gaan leven, en ze slaagt daar wonderwel in. ,,Prikkels komen nu enorm hard binnen door mijn lage mentale belastbaarheid.’’

Je was een actieve, jonge vrouw vol plannen. Was je zo als kind en tiener al?

Lisa Wopereis (30) uit Etten.
Lisa Wopereis (30) uit Etten. © Theo Kock

,,Klopt, ik groeide op in Ulft. Op de Antoniusschool was ik een ondernemend, ietwat verlegen meisje met veel hobby’s. Zat op gym, deed aerobics en ging naar de knutselclub. En ’s middags banjerde ik met de poppenwagen door de maisvelden. Een leuke tijd vol plezier. Mijn middelbare schooltijd op de Bluemers-mavo was al even fijn. Ik had veel vriendinnen met wie ik regelmatig de stad in ging of een bioscoopje pakken. Daarnaast had ik verschillende bijbaantjes, bij de bakker, de poelier en als caissière in de supermarkt.’’

,,Op het Graafschap College ging ik vervolgens de opleiding Directiesecretaresse/ Management-assistente doen. Altijd bezig het onderste uit de kan te halen, altijd meer en beter willen. Na drie jaar haalde ik mijn diploma en ging aan het werk, maar ik wilde meer. Naast mijn fulltimebaan ben ik de hbo-studie Commerciële Economie gaan doen. Druk? Ja, maar ik heb een enorme drive, vond het leuk en was razend enthousiast.’’

Tot die vreselijke dag in 2012 waarop je hersenletsel ontstond.

,,In november van dat jaar kreeg ik in het ziekenhuis een relatief eenvoudige behandeling voor mijn stofwisselingsziekte. Mijn eigen internist was op vakantie en werd vervangen. De vervangende internist volgde het voor mij geldende protocol niet en maakte grote fouten. Zo werd een levensbedreigend laag natriumgehalte veel te laat opgemerkt en daarna te laat én foutief behandeld. Ze hebben mijn natriumgehalte zó snel willen corrigeren dat onherstelbare schade is ontstaan, die is verspreid over mijn hersenen.’’

,,Ik werd in slaap gehouden en heb drie dagen op de intensive care gelegen. Toen ik wakker werd, wist ik niet waar ik was. Ik dacht dat ik in het zwembad was en vroeg me af waarom Koen, mijn vriend met wie ik toen twee jaar samen was, en mijn familie toch zo overdreven blij waren. Na een kleine week werd ik uit het ziekenhuis ontslagen.’’

Welke gevolgen merkte je het eerst?

Lezen lukte niet, ondertite­ling op de tv ging te snel, ik kon geen gesprekken meer volgen en kon niet meer tegen geluid.

,,Thuis was ik in het begin lichamelijk erg verzwakt en ik had al snel in de gaten dat er ook cognitief gezien iets mis was. Lezen lukte niet, ondertiteling op de tv ging te snel, ik kon geen gesprekken meer volgen en kon niet meer tegen geluid. Na een mri-scan van mijn hoofd in december, kwam de diagnose: hersenletsel. Een enorme klap.’’

,,Een heftig en emotioneel revalidatietraject volgde. Mijn drive en doorzettingsvermogen waren niet verdwenen. Door mijn lage belastbaarheid stond mij dit de eerste jaren in de weg, maar later sloot ik hier opnieuw vriendschap mee. Hierdoor kon ik kijken naar oplossingen om om te gaan met mijn beperkingen. Niet meer naar verjaardagsfeestjes? Dan ga ik met Koen op een ander moment, als het rustig is. En we woonden langs een drukke straat in Ulft, maar zijn verhuisd naar het rustigere Etten.’’

Hoe gaat het nu, bijna zes jaar na het ongeluk?

PASPOORT

Lisa Wopereis
Geboren 14 september 1988
Opgegroeid in Ulft
Woont nu in Etten
Heeft een relatie met Koen Helmes (33)
Hebben samen een hond, Flynn
Schreef boek Ontworteld door hersenletsel, over haar ervaringen met hersenletsel
Meer hierover op facebook.com/ontworteld

,,Het gaat goed, ik voel me rustiger en aanvaard inmiddels dat het hersenletsel bij me hoort. Ik weet waar mijn grenzen liggen en herken de momenten dat ik me moet terugtrekken om op te laden. Om weer mee te kunnen doen in de maatschappij heb ik nu een atelier aan huis, De Kastjesfabriek, waarin ik meubels opknap. Soms lukt dat dagen niet, soms een half uur per dag, soms twee. De winst gaat naar een stichting die ik ga oprichten om geluksmomenten te creëren voor mensen met hersenletsel.’’

,,Ondanks mijn hersenletsel ben ik mijn denkvermogen niet kwijt. Daardoor was ik in staat om mijn ervaringen op te schrijven, al duurde het vijf jaar. Ik hoop dat mensen zich herkennen in het verhaal. Dat het impact heeft en lotgenoten helpt. Ik heb een kaartje gekregen van een vrouw die mijn boek had gelezen, waarop staat: ‘Eindelijk snap ik mijn dochter’. Daarmee is mijn doel gehaald.’’