• Home
• Over SIN-NL
• In de media
• Actueel
• de Zwarte Lijst
• Patiënten
  • Slachtoffers
  • Patiënten- organisaties
• Feiten & Cijfers
• Films
• Publicaties
  • Literatuur
  • Rapporten
  • Powerpoints
• S.R.Hankes

• Adviezen
• Huisartsen
• Oplossingen
• Vertel & herstel
• Veilig melden
• Wetten
• Weblog
• Foto's
• Zwijgplicht
• J.B.M. Kuks

Vrijdag 18 mei 2012         SIN-NL risicoanalyse en management ten bate van slachtoffers van medische fouten

Links Archief Meldpunt Contact

Topjurist artsenorganisatie KNMG erkent verzwijgen van medische fouten, mei 2006

Patiëntveiligheid en patiëntenrechten, oratie Prof. J.Legemaate 10 mei 2006 VU Amsterdam

De belangrijkste boodschap van deze oratie, uitgesproken door de topjurist van de KNMG, die de belangen der artsen vertegenwoordigt is de volgende:
Wanneer er sprake is van een medische fout informeren artsen in het algemeen de betrokken patiënten en hun familie niet. De verzekeringen van artsen en ziekenhuizen verbieden hen dit.
Bovendien zijn de artsen en ziekenhuizen bang voor eventuele juridische procedures.
De fout wordt doodgezwegen en niet bekend gemaakt aan het onwetende slachtoffer, tenzij er bv een verkeerd been is afgezet.

Legemaate pleit ervoor om deze clausules te schrappen en pleit voor openheid naar de patiënt, waartoe de arts in feite toch verplicht is op grond van de Wet Geneeskundige Behandeling Overeenkomst( WGBO).

Legemaate zwijgt echter over het feit dat slachtoffers van medische fouten als gevolg van het zwijgen, geen adequate vervolgdiagnostiek en behandeling meer krijgen. Immers wanneer de arts dit wel zou doen, staat dit gelijk aan het informeren van de patiënt, en kan deze alsnog juridische stappen ondernemen. Het doodzwijgen van de fout impliceert dat de patiënt weggestuurd wordt, zonder goede medische hulp.

Het blijkt zinloos voor het onwetende slachtoffer van een medische fout om naar een andere arts te gaan. Dan blijkt dat alle artsen elkaar dekken, de rijen sluiten en de patiënt wegsturen. Dit is het belangrijke principe van de collegialiteit. Dit geldt nationaal en internationaal. Het heeft als gevolg dat de arts die de fout veroorzaakt zwijgt, maar ook alle artsen die geconsulteerd worden, zwijgen erover, informeren het slachtoffer niet en sturen deze patiënt weg zonder adequate medische hulp. Het zwijgen heeft dus hele belangrijke ernstige gevolgen voor het slachtoffer: geen toegang meer tot het verkrijgen van adequate medische hulp. Men kan zich zelfs afvragen of er sprake is van zgn zwarte lijsten van slachtoffers van medische fouten en van patiënten die reeds de euvele moed hadden om een arts of ziekenhuis in rechte aan te spreken.

Daar Prof. Legemaate terecht pleit voor het informeren van de slachtoffers van medisch fouten, en dit NIET de standaard benadering was, rijzen de volgende vragen:
Wat is de positie van de huidige groep van slachtoffers van medische fouten, de iatrogene patiënten? Hoe denkt Prof. Legemaate in het kader van de gewenste openheid om te gaan met deze groep “ ongewenste” patiënten?
Zal hij bereid zijn om zijn vorige advies van verzwijgen om te zetten in een advies aan zijn werkgever de KNMG de beroepsorganisatie der artsen tot cultuurverandering en hen overtuigen van hun ethische, juridische en professionele plicht om mn hen die getroffen zijn door een medische fout, zo spoedig mogelijk extra goede medische hulp te verschaffen?

Maart 2006 koos een prestigieuze groep Harvard ziekenhuizen voor deze benadering*.

Het behoren tot deze beroepsgroep kan niet gezien worden als eervol, nu deze onmenselijke houding naar de kwetsbare zieke medemensen bekend is.
Schaam U diep, keer op Uw schreden terug en gedraag U als eerzame professional.

* Harvard Consensus When Things Go Wrong: Responding To Adverse Events, Massachusets Coalition for the Prevention of Medical Errors 2006


Nader inhoudelijk commentaar zie onder Nederland

Ga terug