Heeft spoedarts Kris Permentier (49) Brakel Belgie zijn vrouw vermoord?

Spoedarts staat na negen jaar terecht voor verdacht overlijden echtgenote: “Medische fout of hartfalen, maar ik heb Christel níet vermoord”

Spoedarts Kris P. werkt momenteel in een ander ziekenhuis.
Geert De Rycke Spoedarts Kris P. werkt momenteel in een ander ziekenhuis.

Ik heb niks te maken met de dood van Christel.” Spoedarts Kris P. (49) uit Brakel hield gisteren voor de correctionele rechtbank van Oudenaarde zijn onschuld staande. Zoals hij al meer dan zes jaar doet. P. wordt beschuldigd van gifmoord en poging gifmoord op zijn vrouw. Die werd in 2009 een eerste keer naar de kliniek gebracht met een forse dosis insuline in haar bloed, de tweede keer met een overdosis morfine. Dat werd haar fataal. P. zegt dat het twee keer om “medische fouten” moet gaan.
14 juli 2009. Kris P. belt naar het ziekenhuis in Geraardsbergen waar hij werkt. “Er is iets met mijn vrouw. Ze is draaierig, spreekt wartaal, loopt tegen de muur aan en zakt door haar benen.” De ziekenwagen komt ter plaatse. Samen met het interventieteam doet P. het nodige. De patiënte krijgt onder meer een baxter met fysiologisch serum. Dan wordt Christel Z. – zelf een arts – afgevoerd naar het ziekenhuis. In de kliniek aangekomen, zegt haar man dat haar glycemische index – de suiker in het bloed – thuis normaal was. Terwijl Z. onder de scan ligt voor een kijk in haar hersenen, gaat ze in coma. Te weinig suiker in het bloed of hypoglykemie zoals dat heet. Ondanks toedienen van glucose blijft die toestand acht uur aanhouden. Volgens de wetsdokters kan dit enkel omdat er véél insuline is ingespoten, onderhuids of in de spieren. In haar bloed wordt ook lorazepam gevonden, een werkend bestanddeel van Temesta. Christel Z. slikt dat nochtans zelden of nooit.

Forse overdosis

De episode laat haar sporen na. Aan haar psychologe en vriendin Mieke – de vrouw getuigde gisteren – zegt Christel Z. nadien: “Ik hoop dat Kris mij niks heeft aangedaan.”

Getuige:

“Ze was nog zeer geschokt op het moment dat ze me dat zei. Christel had ook een vermoeden dat haar man vreemdging. Ze wilde er echt het fijne van weten. Zelf zag ze niet meteen een oorzaak van wat haar overkomen was.”
Beklaagde Kris P.: “Christel heeft nooit aan mij gedacht. Ze had ook niks gemerkt. En insuline toedienen moet nu eenmaal met een prik. Ze was ervan overtuigd dat er een medische fout gemaakt was. We hebben trouwens samen een klacht ingediend om de zaak te laten onderzoeken.
”Die klacht is amper ingediend of Kris P. moet alweer naar zijn collega’s bellen. Het is 6 oktober 2009, nog geen drie maanden na de vorige opname. “Mijn vrouw ligt hier. Snel: een mug!” Zijn collega Nico Rooselaer slaagt erin Christel Z. te reanimeren, maar dit keer overlijdt de vrouw toch in het ziekenhuis. In haar bloed zitten – alweer – lorazepam en 127 nanogram morfine per milliliter. Dat is een forse overdosis die het stoppen van de ademhaling en de dood kan verklaren. Alweer weet Kris P. van niets. Pas in februari 2012, tweeënhalf jaar na de feiten, wordt hij in verdenking gesteld.
Voor aanklager Francis Clarysse is de zaak zo klaar als een klontje. “Christel Z. had gelijk”, zo zei hij gisteren. “Haar man had wel degelijk een buitenechtelijke relatie. Met Caroline P. Die zette hem kort voor de feiten onder druk met de mededeling dat ze zwanger was van hem. Kris P. had echter geen zin in een echtscheiding. Hij had veel te veel te verliezen. Er waren drie kinderen. En er was het financiële. Het onderzoek heeft uitgewezen dat hij vier maanden voor de feiten een overlijdensdekking op Christels pensioencontract afsloot, waarvan de bankbediende zegt dat het bedrag een geval van ‘overbescherming’ was. Die wilde hij één maand na haar dood al innen. P. had als spoedarts ook toegang tot insuline en opiaten. Dat de verdediging dan niet afkomt met haar verhaal van twee medische fouten in drie maanden tijd op dezelfde patiënt.”

De verdediging – Ann Van De Steen en Elisabeth Duffeleer – vond dat korte, zeer sec gebrachte requisitoir “ronduit schandalig”. Om te beginnen waren ze niet te spreken over het werk van de wetsdokters. Een eigen raadgever – spoedarts en cardioloog Rudi Beckers van UZ Brussel – vond wél een hartafwijking bij Christel Z. Een verdikking die de wetsdokters niet als een kwaal zagen, maar die volgens Beckers tot een plotse hartdood kan leiden. De Brusselse arts sloot ook medische fouten niet uit. “Er gebeuren 10 à 15% verkeerde toedieningen van medicijnen”, getuigde hij. “Ik hoop dat u vanavond nog goed slaapt.” Beckers was nog niet uitgesproken of de spoedarts die de reanimatie ten huize P. uitvoerde, gaf toe dat “een vergissing op het terrein altijd mogelijk is: sommige van die flesjes leken toen allemaal heel erg op elkaar”. En dat hij wist “dat er nadien een gebroken ampul morfine is aangetroffen”. Inderdaad, in de stofzuiger van Kris P. “Die hij zelf ter onderzoek kwam aanbieden”, merkte de aanklager fijntjes op. “Beklaagde was namelijk erg goed in het sturen van het onderzoek.”

Tekenbeet

Kris P. zelf kreeg vaak en lang het woord. Zijn uitleg was altijd zeer medisch-technisch en langdradig. Een man die van Oostende naar Gent rijdt over Aarlen en Brussel. P. opperde allerlei mogelijkheden. Gaande van een verkeerd gevulde reanimatiekoffer, over insuline die aan de infuusleiding blijft kleven tot de ziekte van Lyme (na een tekenbeet), “want ze werkte veel in de tuin”. Zijn advocaten pleitten de onontvankelijkheid wegens schending van de rechten van verdediging, overschrijding van de redelijke termijn en de ongeschiktheid van één van de wetsdokters. Zo niet, de vrijspraak. Want volgens Elisabeth Duffeleer valt niet met zekerheid uit te maken aan wat Z. nu juist stierf. Hartfalen, medische fout, het kan allemaal. “In elk geval heeft onze cliënt haar niks toegediend.”
Wenend kreeg Kris P. het laatste woord. “Het erge is dat ik niet weet waaraan Christel nu juist gestorven is.”
Op 19 oktober 2018 kent de spoedarts – die momenteel in een ander ziekenhuis werkt – zijn lot. Aanklager Clarysse vorderde 20 jaar.
————————

AZ Sint-Blasius heeft nieuw MUG-voertuig

Urgentieverpleegkundige Wim Smekens (links) en dokter Kris Permentier, medisch diensthoofd spoedgevallen, bij de nieuwe MUG-wagen.
Foto Geert De Rycke Urgentieverpleegkundige Wim Smekens (links) en dokter Kris Permentier, medisch diensthoofd spoedgevallen, bij de nieuwe MUG-wagen.

AZ Sint-Blasius heeft een nieuwe MUG in gebruik genomen. De voorbije maanden reed het ziekenhuis met een vervangvoertuig, nadat de MUG eind 2014 betrokken raakte bij een zwaar ongeval op het industrieterrein Hoogveld. Op het ogenblik dat een auto linksaf sloeg om een parking op te rijden, kwam de MUG met hoge snelheid aangereden en greep de wagen in de flank. “We kregen een vervangwagen in bruikleen om de dienstverlening te kunnen voortzetten”, zegt directeur Karen Pieters. “Gelukkig was er op dat ogenblik al een gloednieuwe MUG besteld.” De Landrover werd volledig omgebouwd om als urgentievoertuig dienst te kunnen doen. Kris Permentier, medisch diensthoofd spoedgevallen, en urgentieverpleegkundige Wim Smekens zijn alvast tevreden. (DND)
—————
bron: www.linkedin.com download 13 sept. 2018

Headquarters

Brakel

1 Office location

  • Main

    1 Matrouwstraat, Brakel, 9661, be

Uw browser is verouderd!

Update uw browser om deze website goed te bekijken. Update mijn browser nu

×