MMC calamiteit onnodige operatie chirurg dr P.H.M. Reemst

Update 1 juni 2016
Op 1 juni 2016 was er weer een uitzending van Zembla.
Hier kwam Anuschka van Dijck aan het woord over de onnodige schildklieroperatie.
Zij bleek geen kanker te hebben.
De patholoog-anatoom had voorgesteld om een aanvullend onderzoek te doen, maar dat vond chirurg Reemst Maxima Medisch Centrum MMC niet nodig en hij deed de operatie toch.
Het MMC verzweeg deze calamiteit aan de Inspectie Gezondheidszorg.
—————–
MMC verzweeg medische fout voor inspectie
bron: skipr.nl 15 april 2016

Het Máxima Medisch Centrum in Eindhoven heeft in 2013 verzuimd om een ernstige medische fout te melden bij de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ). Bij een patiënte is de schildklier verwijderd, omdat ze kanker zou hebben. Later bleek dat helemaal niet zo te zijn, onthult onderzoeksprogramma Zembla.

 De betrokken chirurg dr P.H.M. Reemst zei na verschillende onderzoeken zeker te weten dat de vrouw kanker had en dat het verwijderen van de schildklier de beste behandeling zou zijn. Een patholoog die de onderzoeken had gedaan was niet zeker van de diagnose kanker en drong aan op verder onderzoek, maar dat is de patiënte niet ter ore gekomen.

De patiënte is wel gewaarschuwd voor de complicaties die bij het verwijderen van de kunnen optreden. Zenuwen kunnen worden geraakt, waardoor de mond scheef gaat hangen. Dat is bij de vrouw ook gebeurd. Daarnaast moet ze haar hele leven medicijnen slikken.

“Goed nieuws”

Twee weken na de operatie werd de vrouw uitgenodigd om op gesprek te komen. “Het goede nieuws was dat ik geen kanker had. Het slechte nieuws was dat ik dus voor niets was geopereerd”, zegt de vrouw tegenover Zembla.

De vrouw heeft het gesprek met arts Reemst opgenomen. Daarin is te horen dat hij naar de patholoog wijst. Op basis van zijn onderzoeksresultaten nam de chirurg immers het besluit. De patholoog had echter in een brief geschreven dat hij er niet 100 procent van overtuigd dat er sprake was van kanker, aldus Zembla.

Het MMC maakte geen melding van de fout bij Inspectie. Dat heeft de patiënte wel gedaan. De inspectie is daarop naar het Medisch Tuchtcollege gestapt. Dat heeft de zaak begin dit jaar behandeld en de arts dr Reemst een waarschuwing gegeven. Daarna heeft het MMC excuses aangeboden aan de vrouw.

15 april 2016: NOS: weer medische fout verzwegen voor Inspectie

15 april 2016 – Waarschuwing voor chirurg P.H.M. Reemst of chirurg MMC ivm onnodige schildklieroperatie
————-
Compliment voor Zembla.
In de publicatie van Zembla 15 april 2016 zie bericht sin-nl.org wordt dr R. genoemd als de chirurg die de patiënte onnodig opereerde en de fout niet aan de IGZ meldde, gesteund door de Raad van Bestuur van het MMC.
Dr R. is chirurg Reemst, zo is SIN-NL uit zeer betrouwbare bron medegedeeld.
Let op: dr Reemst vermeldt op de website van het MMC als aandachtsgebied schildklierchirurgie.
Zembla, laat svp zien dat artsen heel vaak ernstige medische fouten met schade of overlijden van de patient veroorzaken en dat artsen en ziekenhuizen heel vaak, zoniet bijna altijd deze fouten verzwijgen aan de Inspectie Gezondheidszorg maar ook aan de slachtoffers en/of de nabestaanden.
SIN-NL krijgt wekelijks meldingen hierover.
Lees ook de 62 doofpotdossiers op www.sin-nl.org

—————

reemst_p_h_m

Reemst, P.H.M.

Specialisme: chirurgie

Aandachtsgebied(en): laparoscopische darmchirurgie, pancreas chirurgie, proctologie, chirurgie bij kinderen, mammachirurgie, hoofd-halschirurgie, (bij)schildklier chirurgie en galblaaschirurgie

Telefoonnummer: (040) 888 85 50

Peter Reemst heeft geneeskunde en filosofie gestudeerd in Groningen en Parijs. Voordat hij zijn opleiding tot algemeen chirurg startte werkte hij 3 jaar als tropenarts in Kenya. Hij volgde zijn opleiding tot algemeen chirurg in Deventer en Nijmegen. Hij begon na deze opleiding meteen als chirurg in het Diaconessenhuis in Eindhoven (nu Máxima Medisch Centrum).

In het begin deed Reemst nog veel traumatologie, maar al snel kwam bij Reemst de focus te liggen op oncologische chirurgie (operaties bij kanker). Tot op de dag van vandaag opereert Reemst mensen met borstkanker en kanker van maag en darm. Daarbij maakt Reemst dikwijls gebruik van de kijkbuis operatietechniek: dergelijke laparoscopische techniek geeft minder pijn en littekens voor patiënten. Hij opereert bovendien veel mensen met aandoeningen aan hoofd en hals zoals de schildklier en speekselklieren.

Reemst doet ook hoogcomplexe alvleesklierchirurgie: hij opereert in dit kader regelmatig in het Catharina-ziekenhuis waar deze operaties voor regio Eindhoven geconcentreerd zijn. “De regionalisering van deze weinig voorkomende, maar moeilijke operaties heeft een grote positieve stap vooruit voor de patiënt tot gevolg gehad: er zijn nu veel minder complicaties dan vroeger”, stelt Reemst. “Hetzelfde effect zie je bij de leverchirurgie die geconcentreerd is bij Máxima Medisch Centrum.”

Reemst heeft nog een aantal andere vakinhoudelijke specialisaties: zo opereert hij ook nog kinderen en werkt mee in de traumatologie.  Hij heeft bovendien een inhoudelijke rol in de opleiding van co-assistenten en arts-assistenten: “jonge mensen brengen nieuwe inzichten mee en houden je scherp” zegt Reemst.

Internationaal houdt Reemst zich in het kader van de World Health Organization (WHO) en de International federation of Rural Surgery (IFRS) bezig met chirurgie in de tropen. Hij gaat zelf regelmatig naar Afrika om chirurgie op met name het platteland beter te organiseren. “Er is daar nog een hele wereld te winnen” stelt Reemst. “Er zijn enorm veel verkeersslachtoffers, maar er is vooral ook geen systeem om chirurgische programma’s vorm te geven. In die zin is het dus een mooie combinatie van organiseren en doen” zegt Reemst.

Reemst is lid van de Vereniging voor Oncologische Chirurgie, Nederlandse Vereniging voor Heelkunde en Nederlandse Vereniging voor Kinderchirurgie.

—————-

Lees ook bericht sin-nl.org 15 april 2016:
Is chirurg dr P. Reemst MMC verantwoordelijk voor medische fout=calamiteit?

——————–
Wat als een chirurg tegen u zegt: u heeft kanker, ik moet u opereren? Wat als achteraf blijkt dat u helemaal geen kanker had? Dat de operatie voor niks is geweest. Maar dat u nu wel de rest van uw leven medicijnen moet slikken. Wat als u eigenlijk gezond het ziekenhuis in gaat, maar er ziek uit komt? Wat als u er achter komt dat het ziekenhuis dit verzwijgt voor de Inspectie voor de Gezondheidszorg? Dit is het verhaal van Anuschka van Dijck (51 jaar).

Het is schildklierkanker met uitzaaiingen naar de lymfeklieren.

Anuschka van Dijck voelt dat er een knobbeltje in haar hals zit. Ze vertrouwt het niet en gaat naar het ziekenhuis. Het is dan eind 2012. Er wordt een punctie genomen. Daarna heeft ze een afspraak bij de chirurg, dokter R.. Die bevestigt haar bange vermoeden.

Hij zei: ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws

Van Dijck vindt ‘t heel spannend. Want een operatie heeft grote gevolgen: ze zal haar leven lang medicijnen moeten slikken. En ze krijgt een groot litteken in haar nek. Ook is er kans op complicaties: er lopen belangrijke zenuwen en andere vitale structuren in het operatiegebied. Ze vraagt of het nog zinvol is om voor een second opinion naar een ander ziekenhuis te gaan. “Maar de dokter zei dat dit weinig zou toevoegen.” Alle informatie is immers aanwezig. Een operatie is noodzakelijk. En dus gaat Van Dijck op 28 februari 2013 onder het mes: de chirurg verwijdert haar schildklier. Ze houdt er naast een gehavende hals, ook een hangende mondhoek aan over. Maar goed, alles beter dan kanker, denkt ze op dat moment.

Wat Anuschka van Dijck nog niet weet, is dat vlak na de operatie de patholoog tijdens het weefselonderzoek een schokkende ontdekking doet. Op 1 maart doet-ie verslag: van een zogeheten schildkliercarcinoom is geen sprake. Daar komt de patiënt pas twee weken later achter, als ze weer een afspraak heeft met de chirurg. Het wordt een surreëel gesprek.

Ik vertrouw geen ziekenhuis meer. Dat is heel erg. Ook heel erg eng.

Excuses? Nee, die maakt de chirurg niet, zo vertelt Van Dijck. “Hij wijst meteen naar de patholoog. Die had volgens de arts duidelijker moeten aangeven dat er nog twijfel bestond en dat de diagnose niet honderd procent zeker was.” Maar wanneer Van Dijck haar dossier opvraagt, leest ze dat de patholoog die twijfels juist wél heeft benoemd. De puncties gaven geen uitsluitsel. Hij wilde meer zekerheid, voordat er geopereerd zou gaan worden. Daarom stelt hij in zijn verslag voor om eerst meer onderzoek te doen. De laatste zin laat aan duidelijkheid niets te wensen over: “Is een diagnostische excisie mogelijk voor meer zekerheid?”

Die brief heeft Van Dijk voor de operatie nooit onder ogen gekregen. En dat vindt ze heel erg. Want dan was ze nooit akkoord gegaan.

Iedereen kan een fout maken, ook een dokter. Sterker nog: het is onvermijdelijk dat er weleens dingen misgaan. Het is dan zaak om van die fouten te leren. Daarom is een ziekenhuis verplicht om de Inspectie voor de Gezondheidszorg te melden wanneer er iets ergs is gebeurd, oftewel een calamiteit heeft plaatsgevonden.

Maar wanneer is iets een calamiteit? De wet zegt het zo: “Een niet-beoogde of onverwachte gebeurtenis, die betrekking heeft op de kwaliteit van de zorg en die tot de dood van of een ernstig schadelijk gevolg voor een patiënt of cliënt van de instelling heeft geleid.”

Voor niks een orgaan kwijt, een leven lang medicijnen slikken, een groot litteken, een scheve mond. Tamelijk ernstig allemaal. Toch meldt het ziekenhuis de calamiteit niet bij de Inspectie.

Frank en Anuschka zijn verbijsterd. Waarom doet het ziekenhuis geen onderzoek? Waarom wordt de Inspectie niet op de hoogte gebracht? “Ik vond het zo arrogant. De chirurg heeft letterlijk tegen ons gezegd: ‘Ik zou het zo weer doen.’ Hij zegt ook dat hij het achteraf allemaal nog een keer met de patholoog heeft doorgesproken. En dat de fout niet bij hem lag. Maar hij liegt. Daar ben ik van overtuigd. Ik heb de patholoog namelijk nog gebeld. Die man is er ook kapot van, toen hij hoorde dat de schildklier er toch was uitgehaald, zonder verder onderzoek.” Maar waarom zou de arts daarover liegen? De arts wil er tegenover ZEMBLA niks over zeggen, maar voor Anuschka staat het vast: “Gewoon om zijn straatje schoon te vegen. En het ziekenhuis dekt hem daarin.”

Het echtpaar besluit zelf op onderzoek uit te gaan. Ze spellen alle verslagen, doen navraag. Wat helpt, is dat ze alle gesprekken met de chirurg op band hebben. Ze weten dus precies wat er gezegd is. Dan waarschuwen ze de Inspectie. Die neemt de melding serieus.

De Inspectie concludeert dat het ziekenhuis de calamiteit had moeten melden. De Inspectie verwijt de chirurg dat hij niet heeft gehandeld volgens de landelijke richtlijnen en dat hij niet het advies heeft opgevolgd van de patholoog om extra onderzoek te doen. Er was ook onvoldoende nazorg voor de patiënt. De Inspectie wil dat de arts voor het Medisch Tuchtcollege in Eindhoven verschijnt. ZEMBLA is aanwezig tijdens de behandeling van de zaak. Alleen een korte verklaring van de voorzitter van het tuchtcollege mag worden uitgezonden:

🔗Uitspraak van het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidzorg

De inspectie verwijt de arts dat hij zonder voldoende verkregen zekerheid bij de patiënt de schildklier met een aantal lymfeklieren heeft verwijderd

Op 25 januari van dit jaar doet het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg uitspraak: De klacht van de Inspectie is voor het grootste deel gegrond. De verweerder, zoals de arts in de uitspraak wordt genoemd, krijgt een waarschuwing: “De conclusie moet luiden dat verweerder uitging van zekerheden, waar hij nog had behoren te twijfelen gezien de twijfel over de zekerheid van de PA diagnose en mede gezien de echo uitslagen, die de twijfel rondom de PA uitslagen hadden moeten versterken. Hij heeft daardoor niet geheel gehandeld conform (de strekking van) de richtlijn, die beoogt een zo groot mogelijke zekerheid van maligniteit te verkrijgen.”

De arts wil geen commentaar geven. Ook het Maxima Medisch Centrum geeft geen interview. In een mail schrijft de woordvoerder:

“De gedachten van ons ziekenhuis gaan in de eerste plaats uit naar patiënte, die moet leven met de belastende gevolgen van een behandeling die niet de juiste was. Wij betreuren dit ten zeerste. Máxima Medisch Centrum heeft hier oprechte excuses voor aangeboden.

Het betrof hier een complexe situatie, waar  vele deskundigen zich over hebben gebogen. Ons ziekenhuis heeft indertijd een  achteraf onjuiste afweging gemaakt om deze zaak niet te melden bij de Inspectie voor de Gezondheidszorg. Ook hiervoor hebben wij onze excuses aangeboden.

Máxima Medisch Centrum is een transparant ziekenhuis, dat complicaties laagdrempelig bespreekt en grote waarde hecht aan openheid en toetsbaarheid.  Deze zaak heeft ons geleerd om in complexe gevallen ons handelen voortaan nog eerder te laten toetsen door de Inspectie.”

Anuschka van Dijck vindt de excuses van het ziekenhuis ‘mosterd na de maaltijd’: “Ik heb alles zelf in gang moeten zetten. Als ik niet naar de Inspectie was gegaan, waren die excuses er nooit gekomen.” Dat de arts er met een waarschuwing van af komt, vindt ze pijnlijk. “Hij komt wel erg makkelijk weg met deze amputatie en verminking.” Van Dijck heeft het ziekenhuis aansprakelijk gesteld.