Indrukwekkend boek Herman Raaphorst overlever van medische fouten door longartsen in Nederland

Een klein deurtje dat weer open kon: Een verhaal over de lotgevallen van een longkankerpatiënt in een soms volledig losgeslagen medische wereld

Hierbij introduceert SIN-NL het boek van Herman Raaphorst, slachtoffer van ernstige medische fouten die dankzij een adequate respectvolle longoperatie door een buitenlandse arts in mei anno 2014 nog leeft. Hij beschrijft hoe artsen in Nederland hun eigen belang boven het belang van de patiënt stellen. Hij geeft weer hoe Nederlandse artsen na de operatie hem weigeren als patient in strijd met hun ethische, professionele en wettelijke zorgplicht WGBO.
Raaphorst schetst hoe Inspectie Gezondheidszorg en de Nationale Ombudsman weigeren om de bewust falende artsen aan te pakken. Het is een indrukwekkend boek, een must-read voor allen die verantwoordelijkheid dragen voor medische zorg en voor patiëntveiligheid, artsen, verpleegkundigen, andere zorgverleners, beleidsmakers, politici, overheid. Uiteraard is dit boek van groot belang voor patiënten om hen te informeren dat er artsen bestaan die niet de beste behandeling aanbieden aan ernstig zieken.
SIN-NL roept de IGZ en de Ombudsman op om daadwerkelijk te  bewerkstelligen dat patiënten en slachtoffers van medische fouten respectvol bejegend worden en adequate medische hulp krijgen.
SIN-NL heeft longarts Willems LUMC en Prof dr Klaus Rabe op de zwarte lijst geplaatst.

auteur: Herman Raaphorst
co-auteur: Romie Raaphorst
ISBN 978-90-8919530-0-0 NUR 402
Uitgever HerB, Voorburg copyright 2012
234 p. verkrijgbaar via bol.com
Een waar gebeurd verhaal over lange tenen, arrogantie,, machtsmisbruik en misplaatste solidariteit in de gezondheidszorg en instanties die met de rug naar de patiënt toestaan. De eenzame patiënt aan zijn lot overlatend.

Samenvatting door Herman Raaphorst
In zijn boek beschrijft een man, die in de kracht van zijn leven ernstig ziek wordt, zijn pad naar genezing. Als hij zich meldt bij zijn huisarts, blijkt deze zich op van alles te focussen behalve op de aard van zijn klachten. Hij verliest hierdoor heel veel tijd waardoor zijn ziekte zich verder kan ontwikkelen tot in stadia waar de overlevingskans almaar geringer wordt. Driekwart jaar verder krijgt hij in een perifeer ziekenhuis de juiste diagnose.
Daar zegt de longarts dat hij naar een ander ziekenhuis moet want er zijn inmiddels uitzaaiingen. Hij wordt doorverwezen naar een universitair ziekenhuis in Leiden(LUMC). Ruim twee maanden later wordt pas met chemokuren begonnen. Alsof de kanker, sportief als deze ziekte is, even rustig wacht met verder groeien tot de dokter tijd heeft.
Dr. Willems, de longarts die hem gaat behandelen vraagt of hij mee wil doen aan twee trials. Een ervan is een nieuw apparaat waarmee een biopt kan worden genomen van een tumor in de ruimte tussen de longen. Dat apparaat blijkt te zijn geïntroduceerd door de baas van de longafdeling, Professor dr. Klaus Rabe(EUS-FNA). De patiënt stemt ermee in maar pas nadat de longarts hem heeft verzekerd dat van de trials wordt afgeweken als deze een juiste behandeling in de weg zou staan. De arts neemt echter een loopje met de behandeling. Hij gedraagt zich vreemd en maakt een alles behalve betrouwbare indruk.

Als de longarts hem na drie maanden chemo vertelt dat hij niet meer te genezen is maar dat een herhaling van een van de trials misschien een ander beeld laat zien, stemt de patiënt daar weliswaar in toe maar besluit ook een 2nd opinion aan te vragen bij de Daniel den Hoed kliniek in Rotterdam.
De longarts probeert, tijdens een extra ingelast consult, zijn patiënt van de second opinion te weerhouden door hem nu wel een op genezing gerichte bestraling aan te bieden en dat, indien noodzakelijk, daarna ook chirurgie niet uitgesloten is. Hij had de curatieve bestraling zelfs al aangevraagd. Merkwaardig.
De longarts is kennelijk, net als de huisarts eerder, niet uitsluitend bezig geweest met de zorg voor zijn patiënt. Er speelden ook hier andere belangen. De 2nd opinion wijst uit dat er sowieso een curatieve behandeling moet volgen. De Daniel den Hoed kliniek stuurt een schrijven naar Willems en naar radiologie waarin zij dit mededelen. Dr. Willems is echter zo in zijn wiek geschoten dat hij niets meer met zijn patiënt te maken wil hebben. Hij heeft zijn werk gedaan, laat hij een polimedewerkster zeggen. Dat is raar want dat is nou net wat hij niet heeft gedaan.
De man is nu niet alleen boos op zijn patiënt maar ook rancuneus. Zelfs een simpel receptje uitschrijven wil hij niet meer. Een onmogelijk situatie voor de patiënt ontstaat als vervolgens blijkt dat hij niet bekend is bij de afdeling radiologie. Daar is geen aanvraag van dr. Willems te bekennen en hem er even tussen zetten kan niet meer tijdig.

De patiënt krijgt via zijn verzekering een afspraak in Antwerpen waar men wel direct kan beginnen met bestralen. Netjes opgevoed als hij is, belt de patiënt naar radiologie om de veel te late afspraak voor bestraling in Leiden af te zeggen. De regel is immers dat met bestraling binnen zes weken na chemo moet worden begonnen. Maar dan krijgt hij geheel onverwacht toch nog een afspraak binnen zes weken in Leiden. Hij zegt nu het ziekenhuis in Antwerpen af want wekenlang in een hotel verblijven, is niet erg aanlokkelijk. Leiden is een kwartiertje met de auto. Maanden later blijkt dat dit een palliatieve bestraling is geweest. De verantwoordelijk arts, radioloog oncoloog dr. Krol, heeft zijn patiënt er niet van verwittigd. Daar zit dus ook een luchtje aan. De bedoeling was uiteraard dat hij dat nooit te weten zou komen want navertellen is moeilijk als je dood bent, nietwaar. Dat lijkt behoorlijk crimineel.

Dit scenario speelde zich af in de tweede helft van 2002 en begin 2003.Tien jaar later schrijft de patiënt zijn boek. Nog steeds wordt de patiënt dwars gezeten. Ook longartsen in andere ziekenhuizen gedragen zich welhaast sektarisch en doen helemaal niets of zo weinig mogelijk. Tot op de dag van vandaag. Zelfs een klacht bij het IGZ kon dit niet doorbreken. Ook de nationale ombudsman kwam niet verder dan op te merken dat hij het in achterhoofd zou houden en het bij een volgende vergadering met de IGZ zou bespreken bij. Zelf heeft de patiënt er niets meer over gehoord. Het is een oneerlijke strijd. Ondanks de ernst van het onderwerp is het een prettig boek om te lezen en eigenlijk een ‘must read’ voor mensen in de zorg want ook dit kan natuurlijk echt niet.

Delen:Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on Google+Share on LinkedInEmail this to someone