Bejaard echtpaar naar rechter voor vaste thuishulp

Een bejaard echtpaar uit Wassenaar is naar de kantonrechter gestapt om de eigen, vertrouwde thuishulpen te behouden, voor zichzelf én andere bewoners van de stad. Door bezuinigingen bij de Stichting Wassenaarse Zorgverlening gaan veel cliënten minder van de bekende gezichten zien.

Wies Blöte (78) raakte vier jaar geleden half verlamd door een herseninfarct, schrijft dagblad BN De Stem. Ze is volledig afhankelijk van de hulp door de Stichting Wasssenaarse Zorgverlening (SWZ). En haar man Rob (84), zelf moeilijk ter been als gevolg van kinderpolio, is niet in staat om de zorg op zich te nemen. Daarom komt er 7 dagen per week vier keer per dag een thuishulp langs. Wies wordt verzorgd door een team van tien mensen. Daarvan gaan er zes weg.

Op dit moment zijn de ongeveer 55 thuiszorgmedewerkers van SWZ verdeeld over vijf teams, die elk een eigen wijk in Wassenaar bedienen. Per 1 maart worden het vier teams. Het doel daarvan is de medewerkers beter te verdelen over Wassenaar, aldus de organisatie.

Rob Böte heeft eerst een en brief een beroep op de directie van de zorgorganisatie gedaan. De organisatie stelt zakelijke belangen voorop en verliest het menselijke aspect uit het oog, vindt hij. Nu heeft hij zijn hoop gevestigd op de rechter. Blöte zegt te spreken voor een zwijgende meerderheid. Zijn verzoekschrift ligt bij de kantonrechter. Wanneer het wordt behandeld, is nog niet bekend, aldus BN De Stem.

—————
bron: BN De Stem

Echtpaar naar kantonrechter voor thuishulp

  • De strijdvaardige Rob Blöte is slecht ter been als gevolg van kinderpolio.

    De strijdvaardige Rob Blöte is slecht ter been als gevolg van kinderpolio.
Als een amputatie, zo voelt het bejaarde echtpaar Blöte het verlies van de vaste zorgverleners met wie ze al jaren lief en leed delen. Via een kort geding hopen de Blötes dat de Stichting Wassenaarse Zorgverlening haar besluit, resultaat van een bezuiniging, terugdraait.

Van de ene op de andere dag worden de banden verbroken. Dat is zielig – Wies Blöte

Opstaan, aankleden, douchen. Alleen is Wies (78) nergens. Vier jaar geleden raakte ze half verlamd door een herseninfarct; ze is volledig afhankelijk van de hulp door de Stichting Wasssenaarse Zorgverlening (SWZ). En haar man Rob (84), zelf moeilijk ter been als gevolg van kinderpolio, is ook niet in staat om de zorg op zich te nemen. Daarom komt er 7 dagen per week vier keer per dag een thuishulp langs. Het zijn mensen waar het stel lief en leed mee deelt, dag in dag uit. Die Wies zien op haar kwetsbaarst. De vrouwen zijn na drie jaar ‘als familie’, zegt Rob Blöte.

Een breuk doet pijn. ,,Voor ons. Maar misschien nog meer voor alleenstaande ouderen. Door de thuishulp voelen ze zich minder eenzaam. Wij hebben elkaar nog.” De Blötes zitten op de bank. Vanuit hun popperige, landelijk gelegen huisje aan de rand van Wassenaar kijken ze uit over weilanden. De tijd lijkt hier bevroren. Blöte oogt fragiel, maar zijn ogen glanzen van strijdlust. In zijn jongere jaren vocht de Wassenaarder voor de belangen van kunstenaars. Vandaag brandt het vuur voor eenzame ouderen.

Meedogenloos
Zijn vrouw wordt verzorgd door een team van tien mensen. Daarvan gaan er zes weg. Wies: ,,Het kost tijd om te wennen aan mensen, zeker als je, zoals ik, bijna blind bent. Er wordt te weinig geluisterd naar mensen die in deze situatie zitten. Mijn man komt op voor mensen die net als ik noodgedwongen thuis zitten. Die al jaren worden gewassen door die ene vrouw. Van de ene op de andere dag worden de banden verbroken. Dat is zielig. Zelf accepteer ik het wel, maar leuk is het niet.”

‘In uw streven naar een organisatorische verbetering’, schrijft de 84-jarige Rob Blöte in een noodkreet aan de directie van de zorgverlener, ‘gaat u op een meedogenloze wijze om met uw cliënten’. Hij hoopt dat het besluit wordt teruggedraaid door ‘menselijk inzicht van de rechter’. Hij zegt te spreken voor de zwijgende meerderheid. Op dit moment zijn de ongeveer 55 thuiszorgmedewerkers van SWZ verdeeld over vijf teams, die elk een eigen wijk in Wassenaar bedienen.

Per 1 maart worden het vier teams. Het doel daarvan is de medewerkers beter te verdelen over Wassenaar, aldus de organisatie. ,,In de wijk van de heer Blöte loopt de vraag terug. Medewerkers hebben daar soms drie uur lang niks te doen, terwijl we in andere, drukkere wijken uitzendkrachten in moeten zetten. Dat is niet efficiënt en ook niet prettig voor cliënten die steeds nieuwe gezichten zien”, legt personeelsmanager André Zaal van de SWZ uit.

Onzin
Rob Blöte noemt die redenering onzin. ,,Ze kunnen medewerkers uit onze wijk toch inzetten in de drukkere wijken? Het ontbreekt gewoon aan een goeie planning.” Volgens de SWZ is de wijziging onontkoombaar. Vooralsnog lijkt de zorgaanbieder niet gevoelig voor de argumenten van Blöte. Zaal: ,,De heer Blöte heeft graag dat alles onveranderd blijft. Met alle respect, zo zit de wereld niet in elkaar. We hebben altijd te maken met veranderingen. Zo is de situatie nu eenmaal in de gezondheidszorg.”

Waar de personeelsmanager aan toevoegt dat de kunstenaar de enige is, op een totaal van ongeveer 170 cliënten, die zich roert. Maar dat betekent niet dat andere cliënten er niet over inzitten, beweert Blöte. ,,Ik ken veel mensen in Wassenaar. Er zijn mensen die nooit iemand zien. Ze zijn lamgeslagen en bang voor represailles. Ze denken dat het toch niet helpt.”

Kreukels
De organisatie stelt zakelijke belangen voorop en verliest het menselijke aspect uit het oog, vindt Blöte. ,,Hulp wordt kennelijk uitgedrukt in geld. Maar volgens mij levert deze administratieve wijziging weinig financieel voordeel op, terwijl het wel leed veroorzaakt bij mensen die allemaal behoorlijk in de kreukels liggen.”

Blöte’s verzoekschrift ligt inmiddels bij de kantonrechter. Wanneer het wordt behandeld, is nog niet bekend.

Delen:Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on Google+Share on LinkedInEmail this to someone