Artsen gaan vaak creatief om met DBC’s, fraude???

Commentaar
Vraag: hoe vaak declareren artsen te weinig????
Voorstel: artsen moeten eerst factuur naar de patient-zorgverzekerde sturen, ter controle.
Pas na schriftelijke goedkeuring van de factuur door de patient, betaalt de zorgverzekering de arts.
Lees ook: het promotieonderzoek van Fleur Hasaart 2011 over fraude met dbc’s

‘Artsen gaan vaak creatief om met DBC’s’

Artsen registreren regelmatig iets anders dan zij eigenlijk vaststellen of uitvoeren bij een patiënt. Dit creatieve gebruik van het DBC-systeem is lang niet altijd financieel gedreven. Dit constateert Emiel Kerpershoek in zijn onderzoek naar prestatiemeetsystemen in de zorg, waarop hij is gepromoveerd aan de TU Delft.

De bevindingen van zijn onderzoek impliceren volgens Kerpershoek dat anders of creatief registreren, eerder een gangbaar gedragspatroon is dan een verzameling van geïsoleerde incidenten. Om welke aantallen het precies gaat is niet te zeggen, maar vrijwel elke arts die hij geïnterviewd heeft kan wel enkele voorbeelden noemen. Overigens deden de artsen mee op basis van anonimiteit.
Ruggenprik
Kerpershoek beschrijft het voorbeeld van een patiënt die zich meldt bij een arts met klachten en de arts vermoedt dat sprake zou kunnen zijn van hersenvliesontsteking. Om dit uit te sluiten, doet de art een ruggenprik. De patiënt kan slechts griep blijken te hebben. De kosten van de ruggenprik zijn meegenomen in het tarief van een DBC voor hersenvliesontsteking, maar niet in een DBC-zorgproduct voor griep. Dus registreert de arts een hersenvliesontsteking, terwijl er eigenlijk sprake is van griep.

Critici schrijven creatieve registratie toe aan artsen die de boel beduvelen en daarmee voor zichzelf, hun afdeling, of het ziekenhuis extra geld verdienen. Deze uitleg alleen is volgens Kerpershoek veel te simpel. Naast financiële overwegingen spelen ook professionele overwegingen over bijvoorbeeld de invulling van de behandeling van een patiënt vaak een rol. De financiële uitkomsten van onbeoogde reacties worden vooral gepresenteerd als een instrument in het waarborgen van professionele waarden zoals de continuïteit van zorg, het in stand houden van het aanbod van innovatieve behandelmethoden en behandeling van niet-lucratieve patiëntengroepen.
Perverse prikkels
Creatieve registratie vertroebelt het zicht op prestaties en moet daarom worden tegengegaan, vindt de onderzoeker. De kunst is onder meer om te proberen de “perverse prikkels zoveel mogelijk uit het systeem te halen.” Dit kan bijvoorbeeld door het systeem minder verfijnd te maken. Dan zijn er namelijk minder mogelijkheden om creatief te registreren.

Andere opties liggen meer op het gebied van monitoring en controle. Artsen, bestuurders en verzekeraars zouden regelmatig kunnen bekijken waar het systeem niet functioneert en aanpassingen maken. Met name lokale onderhandelingen tussen zorgverzekeraars en ziekenhuizen over de invulling van het systeem lijken hiervoor goede mogelijkheden te bieden.
Financiële consequenties
“Verder kan men proberen de financiële consequenties voor artsen wat minder direct te maken”, stelt Kerpershoek voor. “Als je als individuele arts niet direct ziet wat elke keuze in de registratie aan geld oplevert, is de prikkel minder groot om specifiek op zoek te gaan naar een duurder product.”

Voor zijn onderzoek heeft Kerpershoek 67 gesprekken gevoerd met medisch specialisten, vertegenwoordigers van het ziekenhuismanagement en met ondersteunend personeel in zes instellingen voor medisch specialistische zorg. Het betreft een Universitair Medisch Centrum, een algemeen ziekenhuis en vier Zelfstandige Behandel Centra. Daarnaast heeft hij publieke systeemmanagers geïnterviewd, die werken voor toezichthouders, adviserende organisaties en een organisatie voor systeemonderhoud. Tenslotte heeft hij ook private systeemmanagers geïnterviewd, die de zorgverzekeraars vertegenwoordigen die bij het DBC-systeem betrokken zijn in hun rol als zorginkopers.
Skipr.nl 7 april 2015
http://www.trouw.nl/tr/nl/4516/Gezondheid/article/detail/3919491/2015/03/22/Fout-declareren-voor-goede-zorg.dhtml
Fout declareren voor goede zorg

Emiel Kerpershoek, Martijn Groenleer en Hans de Bruijn − 22/03/15, 12:25

Essay Artsen sjoemelen geregeld met behandelmethoden en diagnoses. Het lijkt fraude, maar dat is het vaak niet.

Artsen registreren geregeld iets anders dan wat ze feitelijk doen
We willen allemaal goede zorg. En dus willen we dat artsen niet voortdurend worden ingesnoerd door managers, protocollen en bureaucratische rompslomp. Een arts die daarover klaagt, kan automatisch op onze sympathie rekenen. We willen ook allemaal betaalbare zorg. En dus willen we dat er geen geld wordt verspild aan onnodige behandelingen, of dat hoge bedragen in rekening worden gebracht voor niet-verrichte ingrepen – dat gaat immers ten koste van het budget voor de zorg of leidt tot een nodeloos hoge verzekeringspremie.

Vandaar dat we enig inzicht willen hebben in de kosten van de zorg. Stel dat het ene ziekenhuis twee keer zoveel kosten maakt voor een ingreep als het andere ziekenhuis, terwijl de kwaliteit niet duidelijk verschilt. Of duurdere ingrepen verricht, terwijl daarvoor geen aanwijsbare oorzaak is. Dat eerste ziekenhuis kan wellicht van de collega’s leren hoe zo’n ingreep goedkoper kan worden gemaakt, of het aantal dure ingrepen kan worden gereduceerd. Dezelfde kwaliteit tegen lagere kosten – daar kan niemand tegen zijn.

Taal van marktwerking
Maar hoe krijg je inzicht in de kosten van de zorg? Daartoe moet je eerst weten wat een arts eigenlijk doet wanneer je je als patiënt meldt met een klacht. In essentie zijn dat twee handelingen. Allereerst doe je als arts onderzoek dat in een diagnose resulteert. Vervolgens kies je de geschiktste behandeling. De diagnose is bijvoorbeeld een blindedarmontsteking, de bijpassende behandeling is een chirurgische ingreep.

In de taal van de marktwerking, die lang populair was, kun je zo’n Diagnose-Behandel Combinatie (DBC) het ‘product’ noemen dat de arts levert, de ‘output’ of de ‘prestatie’ van een arts. De bekostiging van de ziekenhuiszorg in Nederland is voor een groot deel gebaseerd op deze DBC’s. Als je een overzicht hebt van alle geleverde DBC’s, kun je als ziekenhuis melden hoeveel ‘productie’ je hebt geleverd. Voor die productie krijg je vervolgens een vergoeding.

Die vergoeding is trouwens altijd een gemiddelde prijs voor zo’n behandeling. Je kunt je bij veel behandelingen voorstellen dat die bij de ene patiënt eenvoudig en bij de andere veel complexer is. De ene bevalling is de andere niet – maar je krijgt per bevalling een gemiddelde prijs vergoed. Dit soort managementsystemen die ‘prestaties’ meten, zijn in de afgelopen decennia overal in de (semi-)publieke sector ontstaan – niet alleen in de zorg en niet alleen in Nederland.

Verdenkingsdiagnose
Hoe werkt zo’n systeem in de praktijk? Ongetwijfeld in veel gevallen gewoon zoals bedoeld. Maar, zo weten we uit ons onderzoek in Delft onder medici (zie kader onderaan), vaak ook niet. Artsen registreren geregeld iets anders dan wat ze feitelijk doen.

Enkele voorbeelden.

Er bestaat zoiets als een verdenkingsdiagnose. Een patiënt meldt zich bij een arts met klachten. De arts vermoedt een hersenvliesontsteking en toetst dat vermoeden met een ruggeprik. De uitkomst van dat onderzoek kan zijn dat er geen sprake is van hersenvliesontsteking – de patiënt heeft gewoon griep. Dat is goed nieuws voor de patiënt, maar de arts zit met een probleem. Het onderzoek sluit hersenvliesontsteking uit, maar daar was wel een ruggeprik voor nodig. De kosten ervan zitten in het tarief van een DBC voor hersenvliesontsteking, maar niet in een DBC voor griep. Dus registreert de arts maar een hersenvliesontsteking, terwijl de patiënt alleen griep heeft.

De grens tussen cosmetische en medisch noodzakelijke zorg is niet altijd duidelijk en artsen en zorgverzekeraars verschillen hierover ook vaak van mening
Het systeem kent combinaties van diagnoses en behandelingen. Vaak kunnen bij een en dezelfde diagnose verschillende typen behandelingen worden gegeven (en andersom). Die behandelingen kunnen niet altijd aan elke diagnose worden gekoppeld, bijvoorbeeld als daar dure geneesmiddelen voor nodig zijn.

Soms weet een reumatoloog dat patiënten baat kunnen hebben bij een behandeling met kostbare biologische medicatie, maar ondersteunt het systeem dat niet. Het gebruik van de medicatie wordt alleen vergoed in combinatie met de diagnose reumatoïde artritis – en bijvoorbeeld niet met de diagnose polyartritis die de arts bij deze patiënten stelt. Dus registreert de arts een andere diagnose, waardoor hij de gewenste medicijnen toch kan voorschrijven. Net als in het vorige voorbeeld is dat niet de feitelijke diagnose.

Geïndiceerde zorg
Cosmetische behandelingen worden in principe niet vergoed. Het verwijderen van een talgkliercyste, ontstaan als gevolg van acne, komt niet in aanmerking voor vergoeding uit de basisverzekering bij de diagnose ‘acne’, maar wel als een ‘goedaardige tumor’ als diagnose wordt geregistreerd. Dus wat doen dermatologen of plastisch chirurgen soms? Ze registreren cosmetische ingrepen als medisch geïndiceerde zorg. Als de specialist zegt dat verwijderd weefsel moet worden gecontroleerd op de aanwezigheid van kwaadaardige cellen, kunnen ook cosmetische behandelingen voor vergoeding in aanmerking komen.

De grens tussen cosmetische en medisch noodzakelijke zorg is niet altijd duidelijk en artsen en zorgverzekeraars verschillen hierover ook vaak van mening.

Eigenlijk zijn deze constateringen niet bijzonder. Van alle prestatiemeetsystemen weten we dat ze tot dit soort ‘perverse’ gedragingen leiden. Minstens zo interessant is het om te bezien welke oordelen daarover worden geveld.

Het eerste oordeel is dat artsen de boel beduvelen. Ze registreren iets anders dan ze daadwerkelijk doen (‘upcoding’) en daar verdienen zij, hun afdelingen of ziekenhuizen extra geld mee. ‘Fraude’, lees je dan al snel in de media. Of misschien zelfs ‘georganiseerde fraude’ als dit gedrag in verband wordt gebracht met afstemming binnen verenigingen van medisch specialisten of zou zijn aangeleerd in de opleiding tot specialist.

Weer is de vraag: kies ik als arts voor de patiënt of het systeem?
Kiezen voor de patiënt
Het is een erg gemakkelijk oordeel. Natuurlijk heeft het gedrag van artsen iets met geld te maken. Maar er is echt wel meer dan dat. Kruip even in de huid van een arts. Je hebt je onderzoek gedaan naar de mogelijkheid van hersenvliesontsteking en daarvoor kosten gemaakt – en het blijkt griep te zijn. Dan kun je het toch ook als onrechtvaardig zien dat je de DBC voor griep moet registreren? Je wilt het beste voor de patiënt, je hebt je diagnose gesteld en wilt hem een medicijn voorschrijven. Wat blijkt dan? Het systeem kent die combinatie van diagnose en behandeling niet. Tja, kies je dan voor de patiënt of voor het systeem? Voor de patiënt – en je registreert een andere DBC.

De grens tussen cosmetisch en medisch is niet zo scherp en je hebt een patiënt voor je met een kleine beurs. De patiënt lijdt echt onder de cyste in het gezicht als gevolg van acne. Als je het een cosmetische ingreep noemt, weet je dat de patiënt van behandeling afziet omdat die ingreep te duur is.

Dat maakt het systeem toch ook een beetje oneerlijk. Weer is de vraag: kies ik als arts voor de patiënt of het systeem?

In alle voorbeelden die we noemen, is dus ook iets anders aan de hand: het systeem past niet op de professionele werkelijkheid. Nogmaals: bedenk even wat zo’n systeem met een professional doet – je verricht zorg, en vervolgens moet je een systeem in duiken dat een heel andere rationaliteit kent. Die van een manager. De meeste artsen denken vanuit het perspectief van de patiënt, niet vanuit het product, of het systeem. Dit is een voedingsbodem voor een cultuur waarin registreren volgens de regels geen prioriteit heeft en de grens tussen ‘anders’ registreren en fraude niet zo eenvoudig meer te trekken is.

Waanidee
Het tweede oordeel is dat het declaratiegedrag van artsen het gevolg is van een misplaatst geloof in marktwerking. We horen het politici en columnisten zeggen. Er waart in Nederland een waanidee rond dat professionele organisaties gemanaged kunnen worden als bedrijven. Dat waanidee hebben we te danken aan het neoliberale geloof van dwaallichten als Reagan en Thatcher. Vanuit dit geloof ontstaan systemen waarin zorg verwordt tot een ‘product’. Maar de zorg is geen markt en wie dat toch denkt, roept dit soort ellende over zichzelf af.

Je hoort dit verhaal heel vaak en het is altijd een comfortabele manier van framing. Je ziet iets wat in de praktijk niet werkt, je benoemt het als onderdeel van een verwerpelijke ideologie en je kunt verder stoppen met nadenken. Afschaffen die idiote systemen. Systemen mogen niet heersen over professionals.

Hoe we het ook wenden of keren, we zullen een manier moeten bedenken om inzicht te krijgen in de kosten van de zorg
De kritiek komt altijd uiterst geleerd over: dit gaat niet om een of ander declaratiesysteem, dit gaat om een meer fundamentele vraag, om een onderliggende, verwerpelijke ideologie. Maar het is toch ook weer erg gemakzuchtige kritiek.

Hoe we het ook wenden of keren, we zullen een manier moeten bedenken om inzicht te krijgen in de kosten van de zorg. Net als andere prestatiemeetsystemen heeft het DBC-systeem ook goede dingen voortgebracht, zoals inzicht in soms verbazingwekkende verschillen in kosten die ziekenhuizen voor eenzelfde behandeling maken. Elk systeem dat we met elkaar bedenken, zal op gespannen voet staan met de professionele werkelijkheid; het perfecte managementsysteem bestaat niet. De kunst voor iedereen – manager en professional – is om verstandig met die spanning om te gaan.

Wat kunnen we doen om een systeem als het DBC te laten werken? Wie vindt dat de artsen fout bezig zijn, zal alles doen om hen in hun hok terug te jagen. Het systeem wint. Wie dit allemaal neoliberale onzin vindt, zal alles doen om het systeem om zeep te helpen. De professional wint.

Leren leven met
Beide opties doen echter geen recht aan het eenvoudige gegeven dat we goede zorg willen, maar ook iets van inzicht in de kosten ervan. Dus heb je iets van een systeem nodig. Dat zal nooit helemaal op de professionele werkelijkheid passen. Dus is het misschien het beste om te leren leven met die spanning tussen professie en systeem en om te proberen de perverse prikkels zoveel mogelijk uit het systeem te halen.

Wat kun je dan doen? Je kunt het systeem minder verfijnd maken, dan heb je minder mogelijkheden om ‘creatief’ te registreren. Het inmiddels tot DOT (‘DBC Op Weg naar Transparantie’) omgedoopte systeem omvat veel minder producten.

Je kunt wat meer aan monitoring en controle doen. Je kunt met elkaar (artsen, bestuurders, verzekeraars) regelmatig kijken waar het systeem niet functioneert en aanpassingen maken. Je kunt proberen de financiële consequenties voor de artsen wat minder direct te maken. Als je als individuele arts niet direct ziet wat elke keuze in de registratie aan geld oplevert, is de prikkel minder groot om ‘creatief’ te registreren vanwege het geld dat dit kan opleveren.

Systemen passen niet op een professionele werkelijkheid

Tegelijkertijd: wees terughoudend met dit soort maatregelen. Monitoring en controle helpen, maar de arts moet wel wat ruimte houden. Regelmatig de praktijk van het systeem evalueren helpt, maar je kunt het systeem niet voortdurend veranderen. Een financiële prikkel hoeft niet heel zichtbaar zijn, maar ook niet helemaal onzichtbaar.

Systemen passen niet op een professionele werkelijkheid. Dat is een weinig opzienbarende constatering. Je kunt daar gemakzuchtig op reageren: of artsen moeten zich voegen naar het systeem, of we draaien het systeem de nek om. Accepteer liever dat een systeem nooit zal passen op de professionele werkelijkheid. Dat het altijd zal schuren tussen systeem en professie, dat er altijd geschaafd moet worden en dat de perfecte wereld niet bestaat. En probeer dan om er het beste van te maken.

Emiel Kerpershoek, Martijn Groenleer en Hans de Bruijn zijn verbonden aan de faculteit techniek, bestuur en management van de TU Delft. Kerpershoek promoveert 2 april  2015 op een proefschrift over de praktijk van prestatiemeetsystemen in de zorg.

Creatief declareren: soms kan de arts niet anders

Medisch specialisten en ziekenhuizen kiezen soms voor een duurdere Diagnose Behandel Combinatie (DBC) dan medisch noodzakelijk, bleek in 2011 uit promotieonderzoek van ‘Incentives in the diagnosis treatment combination payment system for specialist medical care’.

Hoe vaak dit – en ook overdeclaratie – voorkomt, werd in haar studie niet duidelijk. Hasaart: “Op macroniveau blijkt het een trend, die de kosten van de gezondheidszorg opdrijft.”

Ook uit het onderzoek waar Emiel Kerpershoek 2 april op promoveert, is niet af te leiden wat de omvang ervan is; hij deed kwalitatief onderzoek. De schattingen lopen uiteen van meer dan 1 miljard euro aan ‘over-declaraties’ in de periode 2006-2008 (Hasaart) tot 800 miljoen euro aan ‘opvallende’ declaraties over 2012 (Nederlandse Zorgautoriteit).

Dat ‘creatief registreren’ vaak voorkomt, is zeker, aldus Kerpershoek; iedere arts die hij interviewde ‘kan wel enkele voorbeelden noemen uit de eigen praktijk’. Dat gedrag is niet zozeer ‘financieel gedreven’. Professionele waarden zoals kwaliteit en gelijkheid spelen een belangrijke rol. “Voor de arts staat de zorg voor de individuele patiënt centraal en niet het systeem.”

Toezichthouders en zorgverzekeraars gaan creatieve registratie dus tegen omdat die het zicht op prestaties vertroebelt.

Een jaar geleden beboette de Nederlandse Zorgautoriteit het St. Antoniusziekenhuis wegens te hoge declaraties; in Nieuwegein zou 24,6 miljoen euro te veel in rekening zijn gebracht.

Bij een analyse daarvan bleek dat sommige kosten waren opgevoerd om het haperende DBC te omzeilen. Zo hoefden patiënten geen zware openhartoperatie te ondergaan, maar volstond een veel goedkopere katheterisatie – die niet in het DBC was opgenomen. En lijders aan een bepaalde vorm van neusbloedingen konden daarvoor behandeld worden, maar die behandeling viel slechts te declareren als er ‘neustumor’ gediagnosticeerd was, een bloedneus volstond niet.

Fleur Hasaart zei in een vraaggesprek dat ‘in sommige gevallen’ zo’n onjuiste registratie te verdedigen viel, “want de behandeling is hoogstwaarschijnlijk wel uitgevoerd”.

Plaats een reactie!
Deel jouw mening met de andere bezoekers

Meld je aan of registreer je om een reactie te plaatsen!
1 van 3 volgende
58 reacties

spel
Hoe kan een andere arts zien of lezen wat er werkelijk behandeld is?Als er geen juiste declaratie is gedaan hoe zal het dan in het dossier staan ??

26/03/15 19:03
Beledigend? Ongepast? Meld het ons.
ZwaanME
En hoe kan een arts die regelmatig verkeerde DBC’s registreert om klanten te helpen een collega arts of het bestuur van het ziekenhuis aanspreken als die bewust fraude plegen met het registreren van verkeerde DBC’s? Dat kan hij niet, want hij heeft zichzelf chantabel gemaakt. En misschien combineert de arts fraude met goedbedoelde wijzigingen en hoe ga je dat dan aantonen. Kortom niet doen dus.

26/03/15 06:56
Beledigend? Ongepast? Meld het ons.
spel
Wordt er alleen vergoed na behandeling???Hoe is t toch mogelijk Ik meet uw bloeddruk= prima Er volgt geen behandeling Dus geen declaratie? Is te hoog- dus behandeling=declaratie? Betaal dus het meten vd bloeddruk.Gut wat moeilijk Oftewel het consult .Maar dat gebeurt nu toch ook volop??Er zijn zat consulten zonder vervolgconsulten, laat staan behandeling.Nou, daar is ook een DCB voor, een DC

25/03/15 23:27
Beledigend? Ongepast? Meld het ons.
meloenen
Ik vraag mij inmiddels af; In hoeverre is het mogelijk om te informeren bij de patient/ client of de declaratie juist is of gegrond? Maar ja, als patient ben je toch geen dokter, dus dat werkt echt wel monopolisme in de hand..zie ook tandartsen!

25/03/15 18:26
Beledigend? Ongepast? Meld het ons.
PoissonS
Een onjuiste registratie is een eufemisme voor fraude. Het werkt altijd in de richting van de arts, en niet in het voordeel van de patiënt / verzekeraar. Tenzij ‘iedereen’ het doet, dan is het in de praktijk blijkbaar toegestaan. Het wordt tijd om het DBC systeem te vervangen door normale facturering, zoals we dat gewend zijn bij aannemer, garage, klusjesman. Daar heeft iedereen belang bij (win-win). Aan de slag!

25/03/15 10:45
Beledigend? Ongepast? Meld het ons.
jerrymager
Maarre …. wat kunnen we nu concreet doen om het DBC te laten werken? . Ik vind: gewoon op de arts vertrouwen en vooral niet aan mw. Schippers denken. . Dit vind ik ‘mooi’!: ‘Als je als individuele arts niet direct ziet wat elke keuze in de registratie aan geld oplevert, is de prikkel minder groot om ‘creatief’ te registreren vanwege het geld dat dit kan opleveren.’ Oef, oei, lees het maar een paar keer over.

24/03/15 13:07
Beledigend? Ongepast? Meld het ons.
ronsoll
In dat gemiddelde zijn dan ook je collegas opgenomen die in vaste dienst werken. Dat is meestal omdat zij in zo kleine plaatsjes werken waar commercieel werken niet mogelijk is. Daar hebben huisartsen vast loon maar gebruiken ten behoeve van de gemeentekas wel het coderingssysteem. Die hebben door hun vaste loon geen nut bij coderingsfraude. . Er zijn allerlei andere nadelen van het Noorse systeem maar financieel is het over- en inzichtelijk.

24/03/15 11:31
Beledigend? Ongepast? Meld het ons.
ronsoll
Anna ’t Noorden 23/03/15 09:10: De vergelijking kan worden gemaakt met het hele land of meer lokaal. Het is ook niet zo dat er de hele tijd wordt gecontroleerd. Er is ruimte voor fraude maar dan moet je wel erg gemiddeld frauderen. Grove afwijkingen van de rest zijn reden voor een verhelderend gesprek.

24/03/15 11:28
Beledigend? Ongepast? Meld het ons.
snieboon
Ik vroeg laatst aan mijn huisarts of hij mij wou prikken voor suiker gehalte in mijn bloed, maar hij gaf mij een brief mee waarop mij wel op 6 dingen waarop ik een bloed onderzoek voor moest prikken en dus ook betalen ik heb deze brief weg gegooid, omdat ik mij alleen voor suiker moest prikken.

24/03/15 10:21
Beledigend? Ongepast? Meld het ons.
dièse
Dat productidee herken ik wel, ik heb de introductie daarvan meegemaakt in het onderwijs, ruim 20 jaar geleden. Opeens werden managers binnengehaald, het onderwijs werd tot product verklaard en de leerlingen tot cliënten. Leerkrachten moesten het onderwijs gaan verkopen,;wie toen nog gebruik kon maken van regelingen om vervroegd met pensioen te gaan heeft dat toen in veel gevallen schielijk gedaan.

24/03/15 09:41
Beledigend? Ongepast? Meld het ons.
Bubbel
@ Meneer Dick. Je bent een man met veel bedrijfservaring. Je zou dus moeten weten, dat maatwerk – en dat is de zorgbehandeling – altijd een grotere spreiding van de kostprijs inhoudt dan standaard volume werk. De DBC systeemfout zit in de vaste koppeling van Diagnose aan de Behandeling. In 20% van de gevallen is een diagnose niet eenvoudig vast te stellen. De diagnose of de behandeling wordt dan niet vergoed. Dus de kosten zijn voor de patient.

23/03/15 18:32
Beledigend? Ongepast? Meld het ons.
rietpluim
De conclusie is dat artsen niet fout declareren maar dat het systeem niet aansluit bij de praktijk. Ik hoop niet dat het daarom nóg ingewikkelder wordt gemaakt. waarom “diagnose-behandel-combinaties”? Waarom niet gewoon “handeling”?

23/03/15 16:58
Beledigend? Ongepast? Meld het ons.
Nogevendit
Inzicht in de kosten begint bij het in kaart brengen van de kosten van die ontzettend onnodig dure zorgverzekeraar. Miljarden liggen ongebruikt als reserves waar men mee belegt; salarissen van tonnen; dure gebouwen; dure folders en ander reklamerommel op radio en tv; tot aan sponsoren van voetbalclubs. De overheid dient nu de regie weer terug te pakken, zodat die dure bestuurslaag van de zorgverzekeraar er tussenuit wordt gesneden, want dáár zit nog vet!

23/03/15 16:04
Beledigend? Ongepast? Meld het ons.
Wilbert vdH
“Die vergoeding is trouwens altijd een gemiddelde prijs voor zo’n behandeling.” Bezwaren tegen het stelsel beschrijven vaak een casus waar kosten hoger zijn dan de vergoeding. En dat de arts dan regels kan buigen om altruïstisch voor de patiënt op te komen. Maar naast patiënten die méér kosten zijn er ook patiënten die minder kosten. Dan past geen selectieve verontwaardiging over patiënten die méér kosten. Waarom horen we niet over de patiënten waarvoor de arts een overschot kan incasseren?

23/03/15 14:12
Beledigend? Ongepast? Meld het ons.
Mosquito
De waarheid ligt altijd in het midden. “De kunst voor iedereen – manager en professional – is om verstandig met die spanning [declareren] om te gaan.” Artsen hebben de eed van de Griekse arts hyppocrates 400 v.Chr. afgelegd. Maak van artsen geen bureaucraten-boekhouders. Laat de man/vrouw het werk doen waarvoor hij geroepen/bekwaam is. Onze Overheid vergald het werk ook van verplegende en leraren door ze aan de leiband van hun idiote systeem te willen koppelen. Shame!

23/03/15 12:02
Beledigend? Ongepast? Meld het ons.
bitterzoet
Nog een groot crimipunt is de toename van ziektekiemen in het ziekenhuis als vaste bewoners. Je kan als patiënt en als medewerker zomaar aangevallen worden door virussen en bacteriën, die zich door het laten vervuilen in het ziekenhuis genesteld hebben. Je komt binnen. Je ontkomt niet aan inademen. Je ontkomt niet aan aanraken bv wc deur, handgeven. Heb je ook nog wonden, of een verlaagde weerstand door ziekte… Ziekenhuisvervuiling is letterlijk CRIMINALITEIT.

23/03/15 11:49
Beledigend? Ongepast? Meld het ons.
bitterzoet
Ja, Ronsoll wekt zeker belangstelling. We kijken sowieso te weinig over de grenzen, alle Europese volkeren doen dat niet of beter, laten het meekijken bij de buren teveel achterwege. De Belgen lopen nu de argumenten te onderzoeken, die bij ons tot werkeloosheid en armoede geleid hebben en verrijking van enkelingen, niet noodzakelijk op het Europese vasteland. De Belgen lopen achter, de Noren lopen zelfstandig en slimmer dan wij. Mogelijk.

23/03/15 10:54
Beledigend? Ongepast? Meld het ons.
Cynic
@ Anna. Ook ik ben er mordicus tegen dat de controle op onze zorg in de hand ligt van een kartel van zorgverzekeraars. Toch moeten we die kosten beteugelen. Dat beeld van de zorgverlener die puur in het belang van zijn patiënt wat sjoemelt is toch maar een deel van de werkelijkheid? Ik neem aanstoot aan uw uitspraak dat u na 13 weken de zorg uit eigen zak betaalt. U zou ook kunnen denken in termen van ik heb 13 weken toch ook aardig verdient aan deze patiënt?

23/03/15 10:46
Beledigend? Ongepast? Meld het ons.
Roffel
Het begrip DBC is strijdig met de wetten van de logica, en dus met de werkelijkheid. Een arts kan nu eenmaal geen behandeling kiezen voordat er een diagnose is. Als je dat toch vraagt aan de arts vraag je om sjoemelen. Dus trek in de registratie onderzoek en behandeling uit elkaar, en het probleem is opgelost. . Verder kun je met steekproefsgewijs registreren natuurlijk ook heel veel bereiken tegen veel minder kosten en ergernis.